Waterlelies in het Met: rode bloemen op een donkere vijver
Een vijver die het hele doek vult
Monets Waterlelies, gedateerd 1916-1919, tonen blauwgroene bladeren en rode bloemen tegen donker water dat door bleke weerspiegelingen wordt doorsneden. De vijver vult het beeld van rand tot rand. Het Metropolitan Museum of Art in New York bezit deze versie, inventarisnummer 1983.532.
Monet ontwikkelde de watertuin in Giverny als onderdeel van zijn bredere tuinplannen. Het Met vermeldt dat hij in 1893 een vijver liet graven en met lelies liet beplanten, waarna hij vanaf 1899 steeds op het onderwerp terugkwam. Dit doek hoort bij het latere deel van dat werk.
Het beschilderde oppervlak is breed: 130,2 cm hoog bij 200,7 cm breed. Het museum vermeldt als techniek olieverf op doek. Die gegevens onderscheiden dit object van andere schilderijen die Waterlelies heten, waaronder werken met andere verhoudingen en een andere schikking van de bloemen.
De reproductiepagina van Waterlelies gebruikt het volledige beeld van dit doek. Grote bladeren zakken door de linkerhelft, kleinere drijven bovenin, en bloemen verschijnen in afzonderlijke partijen over het water. Een close-up van een detail zou een groot deel van die schikking weglaten.
Blauwe bladeren, rode bloemen en bleke verticale streken
De grootste leliebladeren bezetten de linker- en linkerbenedenzijde. Hun ronde vormen overlappen elkaar, met koelere blauwe en groene toetsen langs hun randen. Een kleiner, donkerder blad ligt meer naar linksboven, gescheiden van de onderste groep door bleke, wuivende streken.
Meer bladeren verzamelen zich naar het midden boven. Sommige verschijnen als afgeplatte blauwe ovalen; andere hebben roze en violette toetsen binnen hun omtrek. Hun verschillende formaten en posities onderbreken het donkerdere water zonder een regelmatige rij te vormen.
Rode en oranje bloemen zitten boven verschillende van deze bladeren. Een kleine bloem verschijnt links van het midden, een andere lager bij het midden, en een helderder groep ligt verder naar rechts. Hun warmere kleur maakt ze gemakkelijk te vinden binnen de koelere blauwen en groenen.
Bleke streken zakken naast de linkerbladeren en over de rechterhelft. Ze buigen en breken waar ze door de donkerdere partijen gaan. Deze streken suggereren weerspiegelde takken zonder ons een afzonderlijk zicht te geven op de bomen die boven de vijver staan.
De richting van de verf verandert over het oppervlak. Veel bleke weerspiegelingen lopen verticaal, terwijl korte blauwe streken zich over de bladeren verspreiden. Donkerder groene toetsen liggen tussen beide. Als je die veranderingen volgt, kun je de drijvende bladeren scheiden van de vormen die eromheen worden weerspiegeld.
De onderrand bevat een dunne, lichtere band onder de diepere groenen. Bij de rechterrand stijgen bleke blauwe en violette streken het water in. Deze kleine partijen horen bij de volledige compositie, ook al zou een uitsnede die zich op één bloem richt ze gemakkelijk laten missen.
Een oppervlak zonder horizon vinden
Er is geen zichtbare horizon die land van lucht scheidt. Geen brug kruist het water, en geen oever geeft een stevige rand binnen de scène. Het doek geeft de vijver zelf bijna alle ruimte die gewoonlijk door verschillende delen van een landschap wordt gedeeld.
De bladeren bieden vormen om door die ruimte te volgen. Hun ronde randen blijven betrekkelijk gemakkelijk te herkennen. Daaromheen lossen de weerspiegelingen op in strepen en gebroken kleurvlekken, zodat het beeld verschuift tussen herkenbare planten en minder bepaalde geschilderde vormen.
Het Met beschrijft Monets late behandeling van de vijver als vloeiend en de abstractie naderend. Dat zie je in de ongelijke randen van de weerspiegelingen en in de manier waarop donkerdere partijen aaneensluiten. De bloemen identificeren nog steeds het onderwerp, terwijl de omringende streken de ruimte krijgen om zich te verspreiden.
Vergelijk dit met Brug over een vijver met waterlelies. De boog geeft het oog een structuur om boven het water te herkennen. Hier ordenen de terugkerende bladeren en bleke weerspiegelingen het zicht over een veel breder veld.
De versie van het Met, inventarisnummer 1983.532
Deze Waterlelies behoort tot het Metropolitan Museum of Art. De collectiebeschrijving vermeldt het werk als schenking van Louise Reinhardt Smith. Gebruik inventarisnummer 1983.532 samen met de datering wanneer je catalogusgegevens vergelijkt, want Monet gebruikte dit onderwerp voor veel afzonderlijke doeken.
De volledige afmeting van het museum is 51 1/4 x 79 in. (130,2 x 200,7 cm). Het noemt eerst de hoogte en dan de breedte. De horizontale vorm is belangrijk voor deze specifieke schikking: de bleke weerspiegelingen rechts wegen op tegen de zwaardere groep bladeren links.
Het volledige bronbeeld toont de buitenste randen van het beschilderde veld. Die randen behouden is belangrijk bij het identificeren van een reproductie. Let op de bovenste groep kleinere bladeren en de rode bloemen naar rechts, naast de meer voor de hand liggende planten linksonder.
Voor een ander gebruik van kleur in een landschap, zie Hooibergen, effect van sneeuw en zon. De hooibergen en hun schaduwen zorgen voor steviger vormen om te volgen. In Waterlelies zijn de grenzen tussen weerspiegeld gebladerte en water veel minder duidelijk.
Controleer de actuele collectiepagina van het Met voordat je een bezoek plant. Tentoonstellingslocaties en bruiklenen kunnen veranderen. De catalogusbeschrijving blijft de referentie voor de titel, datering, drager en afmetingen van het werk.
Een editie van het volledige beeld kiezen
De productpagina van Waterlelies biedt een handgeschilderde olieverfreproductie en een archivalische kunstdruk op doek. Een schilder maakt het beeld in olieverf opnieuw voor de geschilderde editie. De kunstdruk geeft de zichtbare streken weer binnen een bedrukt oppervlak.
De bleke weerspiegelingen en de overlappende bladeren zijn nuttige plekken om te vergelijken bij het kiezen van een medium. Sommige streken zijn smal en afzonderlijk, terwijl andere aaneensluiten tot grotere vlekken. De olieverfversie heeft handgemaakte variatie in het geschilderde oppervlak; de kunstdruk geeft een gelijkmatiger weergave van het bronbeeld.
Houd rekening met de hele horizontale compositie wanneer je bepaalt waar het komt te hangen. De grootste bladeren bezetten één kant, terwijl donkerder water en bleke weerspiegelingen de andere vullen. Een beeld dat alleen het linkerdetail toont, verandert dat evenwicht en laat bloemen weg die op het volledige doek aanwezig zijn.
Het met de hand schilderen van de olieverf duurt 2 tot 4 weken. De productie van de kunstdruk duurt 2 tot 4 werkdagen. De levering na verzending duurt 5 tot 7 werkdagen. Kies het formaat en de presentatie afzonderlijk op de productpagina en controleer het gekozen medium bij het plannen van de bestelling.
Vragen over deze Waterlelies
Welke Waterlelies wordt hier weergegeven?
Het is het horizontale doek van het Met, gedateerd 1916-1919, inventarisnummer 1983.532. Blauwgroene bladeren, rode bloemen en bleke verticale weerspiegelingen kenmerken de schikking.
Wat zijn de oorspronkelijke hoogte en breedte?
Het museum vermeldt een hoogte van 130,2 cm en een breedte van 200,7 cm. Die maten beschrijven het oorspronkelijke doek; de reproductieformaten van de winkel staan op de productpagina.
Waarom is er geen horizon?
Monet vult dit zicht met de vijver, drijvende planten en weerspiegelingen. Het beeld heeft geen afzonderlijke strook land of lucht boven het water, waardoor het beschilderde oppervlak over de volle breedte open blijft.
Is de kunstdruk op doek ook handgeschilderd?
De kunstdruk op doek is gedrukt. De olieverfreproductie is met de hand geschilderd, dus de twee edities hebben verschillende fysieke oppervlakken, ook al gebruiken ze hetzelfde bronbeeld.
Meer uit deze collectie
Breng dit schilderij naar huis
Kies voor een met de hand geschilderde olieverfreproductie voor echte penseelvoering, of een archiefcanvasprint voor een heldere museumbeeld-editie. Elk formaat behoudt de oorspronkelijke verhoudingen.
Bekijk dit werk en opties
Verder lezen
Verifieer het origineel in de The Metropolitan Museum of Art, New York collectieregistratie en ga verder met gerelateerde werken in de catalogus.