Brug over een vijver met waterlelies (1899): de brug, de beplanting en het water
Een brug gebouwd in Giverny, geschilderd in 1899
Brug over een vijver met waterlelies is een olieverfschilderij op doek dat Claude Monet in 1899 schilderde, een staand doek van 92,7 bij 73,7 cm. Het toont de boogbrug die hij aanlegde over de watertuin bij zijn huis in Giverny, met de vijver die bijna het hele beeld eronder vult.
Water hield hem al jaren bezig voordat hij dit doek schilderde. Hij had een kleine beek omgeleid om een vijver te vullen op grond bij zijn huis, die beplant met waterlelies, en er een gebogen houten voetbrug over gelegd, lichtgroen geschilderd en gemodelleerd naar de Japanse prenten die in al zijn kamers hingen.
Werken dicht bij huis beviel hem. Hij had al meer dan één onderwerp door een lange reeks heen geschilderd: de hooibergen op een veld bij zijn huis, in het verhaal van de hooibergen geschilderd door één winter heen, en de westgevel van de kathedraal van Rouen, in het verhaal van het raam dat hij huurde om die te schilderen. Elk onderwerp werd telkens opnieuw geschilderd naarmate het licht veranderde door een dag of een seizoen.
In 1899 richtte hij diezelfde methode op de brug zelf, dicht bij het water werkend aan een reeks doeken die telkens terugkeren naar vrijwel hetzelfde uitzicht op de vijver en zijn voetbrug.
Hij naderde de zestig, en de vijver stelde hem in staat te werken zonder de reizen en de gehuurde kamers die zijn eerdere campagnes aan de Normandische kust hadden gevergd.
De watertuin bleef zijn belangrijkste onderwerp voor de rest van zijn carrière. Hij bleef de vijver schilderen, in welke vorm dan ook, tot zijn dood in 1926, werk dat vooruitloopt op de grote doeken uit De vijver die de horizon opslokte.
Hoe de vijver is opgebouwd uit groen, violet en oker
Het doek is hoger dan het breed is, en de brug doorsnijdt het in een ondiepe boog door het bovenste derde deel. Beide uiteinden van de brug lopen van de randen van het doek af, zodat noch de steunen noch de aanloop zichtbaar zijn. Een beplanting sluit de lucht achter de brug af, en het open water begint net boven de middenlijn, ongeveer de onderste helft van het doek vullend.
Linksboven hangt een treurwilg neer in lange, smalle groene streken, naast helderder geelgroene toetsen en een massa kleine, bleke, bijna witte aanrakingen die bloesem in het struikgewas ernaast zouden kunnen zijn. De toets hier is kort en dicht opeen, opgebouwd in vlekken in plaats van lijnen.
De brug zelf is een bleek grijsgroen kader met een gebogen, bijna witte leuning, opgebouwd uit horizontale stijlen en verticale palen. Monet laat het gebladerte en het water erachter door de open leuning heen zien, zodat de constructie net zozeer iets is waar het oog doorheen kijkt als iets waarnaar het kijkt. De eigen bleke schaduw van de brug valt over het water er direct onder.
Net onder de brug loopt een lage wand van riet en grassen langs de verre rand van de vijver, onderbroken door enkele streken geel en oker die kleine bloemen suggereren die ertussen gevangen zitten.
Het water vult de rest van het doek in horizontale banden van waterleliebladeren, elk blad een vlakke toets groen of blauwgroen, met witte, bleekroze en enkele bleekgele bloemen ertussen in losse, volgeladen streken. De bladeren zitten groter en dichter opeen bij de onderrand, en dat is wat het water naar de kijker toe laat komen.
Tussen de bladeren draagt het water de kleur van wat erboven hangt in plaats van een eigen kleur. Blauwe en blauwviolette streken lopen door het midden van de vijver, tussen groenen en een warm oker, met laag in het doek een band donkerbruinrood waar het gebladerte van de oever in beschaduwd water weerspiegelt. De weerspiegelingen lopen in langere, meer verticale streken dan de bladeren, en smeren de wilg en de oever naar beneden zoals een verstoord oppervlak zou doen.
Monet bracht de verf op sommige plaatsen dik aan, vooral in de leliebloemen en het helderste gebladerte, zodat ribbels pigment van het doek opstaan en echt licht opvangen. De donkerder partijen in de weerspiegelingen zijn dunner en gladder in vergelijking, wat het oog laat bewegen tussen het verhoogde, belichte oppervlak en de vlakkere schaduw eronder.
Een vijver zonder pad of vast standpunt
Het onderwerp is een hoek van Monets eigen tuin, maar de manier waarop die is geschilderd, haalt bijna alles weg wat een kijker gewoonlijk houvast zou geven. Het beeld bevat drie dingen: de brug, de beplanting erachter en het water.
Zonder pad om te volgen vindt het oog van de kijker een vervanging in de leliebloemen zelf. Monet zet de witten en rozen op tussenafstanden over de vijver, dicht bij de onderrand en dunner wordend naar de brug toe, en het oog beweegt van de ene naar de volgende zoals een voet van steen naar steen zou gaan, het dichtst dat het beeld biedt bij een weg door het tafereel.
Het aan beide randen afsnijden van de brug en het weglaten van de lucht geven de kijker geen vast gezichtspunt, dichter bij zweven boven de vijver dan bij staan op de oever.
De boog staat niet precies in het midden van het doek. Het hoogste punt ligt links van het midden, en de rechterarm van de brug bereikt de rand lager dan de linkerarm. Het effect leest als een aanzicht dat licht uit het lood is genomen, alsof Monet zijn ezel een paar stappen langs de oever had neergezet in plaats van recht tegenover de brug, nog een manier waarop het beeld een enkel, officieel gezichtspunt achterhoudt.
Het beeld kan ook worden gelezen als een studie van wat een oppervlak tegelijk verbergt en toont. De waterleliebladeren drijven op de vijver terwijl de weerspiegelingen erdoorheen lopen, en beide zijn geschilderd in dezelfde groenen en violetten, zodat het oog moet werken om de plant van zijn spiegelbeeld te scheiden.
Het licht is niet gelijkmatig over de oever achter de brug. De wilg linksboven zit in een dieper, koeler groen, terwijl het gebladerte rechtsboven naar bleekgeelgroen en bijna-wit loopt, alsof die kant van de tuin de zon ving en de kant van de wilg niet. Er is geen lucht in het beeld, dus niets erin toont waar dat licht vandaan komt.
Het warme oker in het riet en het koele violet in het water zitten door het grootste deel van het doek dicht bij elkaar, wat voorkomt dat het beeld in een heldere of juist een beschaduwde stemming blijft hangen.
Het origineel in het Metropolitan Museum of Art, New York
Het doek meet 92,7 bij 73,7 cm (36 1/2 bij 29 inch). Het museum catalogiseert het als object 29.100.113. Dat nummer en de staande afmetingen identificeren dit specifieke doek wanneer een catalogus zoekresultaten oplevert met andere schilderijen van dezelfde brug.
Monet keerde in 1899 in meer dan één doek terug naar de boogbrug, werkte hetzelfde motief door vanuit iets andere afstanden en hoeken, en verscheidene van die schilderijen hangen nu in andere collecties over de hele wereld.
Ga ervoor staan en je kunt de toets lezen: de ribbels verf in de leliebloemen en de wilg vangen het licht van de zaal op een manier die geen foto herhaalt.
In de rechteronderhoek signeerde en dateerde Monet het doek met de hand, Claude Monet 99, waarbij de laatste twee cijfers staan voor het jaar 1899. De signatuur zelf is een dun, vloeiend schrift in donker roodbruin, dichter bij pen dan bij de dikke verf van de bloemen.
Wie het beeld wil zonder de reis naar New York, kan het bestellen via de eigen pagina van het schilderij, waar elk aangeboden formaat de brug en de vijver in dezelfde verhoudingen houdt als het origineel, zonder het tafereel uit te rekken of bij te snijden. De winkel stuurt een foto van het voltooide doek ter goedkeuring voordat het wordt verzonden.
Een reproductie van de brug en de vijver kiezen
Een handgeschilderde versie van dit beeld wordt in olieverf geschilderd door een ervaren atelierschilder die werkt naar de eigen foto van het doek uit het museum, op katoenen doek van kunstenaarskwaliteit. Eén schilder neemt één doek van blanco tot voltooid, met niets gedrukt, overgebracht of geprojecteerd in welke fase dan ook; formaten en inlijstmogelijkheden staan op de eigen pagina van het schilderij.
De schilder bouwt de bloemen en de wilg op in dikke verf zoals Monet deed, zodat jouw doek het licht van de kamer waarin het hangt opvangt.
Het met de hand schilderen van de olieverf duurt 2 tot 4 weken. De levering nadat het is verzonden duurt 5 tot 7 werkdagen. Verzending is gratis en traceerbaar wereldwijd. De archivistische kunstdruk is eerder klaar.
Het staande formaat past zowel op een smalle als op een brede muur: een trapportaal, een gang, de ruimte naast een deuropening. Een eenvoudig opgespannen doek houdt de aandacht bij de toets, terwijl een simpele bleke of donkere lijst de randen markeert zonder te wedijveren met de groenen en violetten die het werk al doen.
De keuze tussen de handgeschilderde olieverf en de archivistische druk komt vooral neer op hoe dichtbij je verwacht te staan: de olieverf beloont aandachtig kijken.
Vragen over dit schilderij en zijn reproducties
Wat toont Brug over een vijver met waterlelies?
Een gebogen, lichtgroene voetbrug over Monets watertuin in Giverny, geschilderd in 1899. Waterleliebladeren, verspreide witte en roze bloemen en hun weerspiegelingen vullen het grootste deel van het doek onder de brug. Het doek toont een rietoever onder de brug en een beplanting erachter, zonder lucht in beeld.
Waar wordt het origineel bewaard?
Het originele olieverfschilderij op doek hangt in het Metropolitan Museum of Art, New York.
Hoe groot is het originele doek?
Het meet 92,7 bij 73,7 cm (36 1/2 bij 29 inch), een staand doek dat hoger is dan breed.
Wat is het verschil tussen de handgeschilderde olieverf en de druk?
Een atelierschilder maakt het museumsbeeld opnieuw in olieverf op doek, met toetsen die het oppervlak reliëf geven. De archivistische druk geeft het beeld vlak weer, zonder opstaande verf.
Kunnen het formaat en de lijst worden gekozen?
Ja. Formaten, opgerold of opgespannen doek en inlijstmogelijkheden worden allemaal ingesteld op de eigen pagina van het schilderij wanneer je bestelt.
Meer uit deze collectie
Breng dit schilderij naar huis
Kies voor een met de hand geschilderde olieverfreproductie voor echte penseelvoering, of een archiefcanvasprint voor een heldere museumbeeld-editie. Elk formaat behoudt de oorspronkelijke verhoudingen.
Bekijk dit werk en opties
Verder lezen
Verifieer het origineel in de The Metropolitan Museum of Art, New York collectieregistratie en ga verder met gerelateerde werken in de catalogus.