De eik van Bodmer, 1865: takken boven een roodbruine bosbodem
Een eik met een naam in Fontainebleau
Een brede eik spreidt zich uit over Claude Monets De Bodmer-eik, bos van Fontainebleau. De stam staat rechts van het midden en splitst zich in takken die een groot deel van het bovenste doek beslaan. Daaronder bedekken gevallen bladen de grond in roestig oranje en bruin. Kleinere bomen vormen een scherm achter de eik.
Monet schilderde het landschap in 1865 tijdens een verblijf in Fontainebleau. Het Metropolitan Museum of Art brengt de herfstbladeren in verband met het einde van dat bezoek in oktober. Die toelichting geeft een gedocumenteerd seizoen voor het schilderij; het doek zelf levert de warme grond en het resterende groene loof.
De naam van de boom komt van de Zwitserse kunstenaar Karl Bodmer, die er in 1850 een schilderij van op de Salon had tentoongesteld. Monet beeldde dus een gevestigd onderwerp af in een bos dat al door schilders werd bezocht. Die geschiedenis verklaart de titel zonder dat het werk tot een verzonnen persoonlijke wedstrijd wordt gemaakt.
Het Met beschouwt dit waarschijnlijk als het laatste landschap dat verband houdt met Monets grote project Déjeuner sur l’herbe. Die voorzichtigheid is van belang. De bosrijke omgeving biedt een bruikbare verbinding, maar dit specifieke doek is een gezicht op bomen en grond, waarbij de vertakkende eik de compositie draagt.
Donkere takken en openingen van lucht
Begin waar de stam zich splitst. Een dikke tak loopt schuin naar links voordat hij in fijnere takken uiteenvalt. Andere takken spreiden zich naar de bovenste rechterrand. Hun donkere onderkanten tekenen zich af tegen lichter loof en lucht. Elke tak volgen is een praktische manier om de eik van de bomen erachter te scheiden.
De stam verenigt grijze, bruine en gedempte roze partijen. Bij de voet onderbreekt een donkere holte de lichtere schors. Kortere streken draaien om het oppervlak in plaats van het met één effen bruin te vullen. De stam blijft fors, terwijl kleine kleurverschuivingen de belichte en beschaduwde zones onderscheiden.
Tussen de takken verschijnen blauwviolette partijen, vooral naar links boven. Sommige vormen brede openingen; andere worden teruggebracht tot kleine breuken tussen donkere bladeren. Deze zichtbare gaten beletten dat het bladerdak één aaneengesloten groen vlak wordt. Ze tonen ook hoe ver de takken zich voorbij de centrale stam uitstrekken.
De grond heeft een eigen patroon van oranje, bruin en groen. Korte streken verzamelen zich tot ongelijkmatige vlekken rond de wortels van de boom en lopen door over de voorgrond. Donkergroene partijen snijden door de warme bladeren. Hun onregelmatige randen verschillen van de langere, duidelijkere lijnen van de hoofdtakken. Rechts boven ontmoet een bleke tak donker loof; naar links verschijnen fijnere takken in kortere reeksen. Vergelijk die zones voordat u aanneemt dat elke donkere vorm bij dezelfde boom hoort.
De ruimte tussen de bomen volgen
De grootste eik staat zo dichtbij dat zijn takken voorbij het doek reiken. Daarachter staat een blekere, rechtopgaande stam net links van het midden. Verder naar links wijken dunnere stammen terug in donkerder loof. Vergelijk die elkaar overlappende stammen voordat u de openingen ertussen naar de achtergrond volgt.
Een lichtere strook met bladeren bedekte grond rijst naar rechts op. Hij ontmoet lage begroeiing en een klein donker rechtopstaand teken achter de hoofdstam. Dat teken hoeft geen zekere identiteit te krijgen om het gezicht te verklaren. De onderlinge schaal van de naburige stammen geeft de eik al een forse aanwezigheid.
Het licht is ongelijkmatig over dit bos verdeeld. Geelgroen loof staat naast diepgroene groepen, terwijl de lagere voorgrond afwisselt tussen warme bladeren en koelere schaduwen. Houd die plaatsen voor ogen bij het lezen van het palet. Het hele tafereel bruin noemen zou veel van zijn groen en violet missen.
Monets latere palmen bij Bordighera bieden een andere ordening van takken en luchtopeningen. Zijn tuinportret van Camille brengt een kleine figuur in dichte beplanting. Vergelijk de zichtbare ruimten tussen de planten in plaats van deze verschillende landschappen als uitwisselbare gezichten te behandelen.
Het landschap van 1865 in het Met
Het origineel behoort toe aan The Metropolitan Museum of Art in New York, inventarisnummer 64.210. Het is olieverf op doek, gedateerd 1865, met geregistreerde afmetingen van 37 7/8 x 50 7/8 inch (96,2 x 129,2 cm). De hoogte komt eerst. Het schilderij is breder dan het hoog is.
Die maten beschrijven het originele doek. Ze geven geen pas gemaakte reproductie aan en evenmin de buitenkant van een lijst. Om dit gezicht tussen bosschilderijen te herkennen, let u op de hoofdstam rechts van het midden, de blekere stam erachter en de roodbruine grond die zich over het onderste deel uitstrekt.
De takken en de bosbodem bewaren
De productpagina van De Bodmer-eik biedt een handgeschilderde olieverfreproductie als voornaamste keuze, met een doekdruk als alternatief. De huidige opties geven de maten en presentaties. De museumafmetingen identificeren het bronschilderij en bepalen niet de grenzen van het commerciële aanbod.
Zowel het bladerdak als de grond dragen aan deze compositie bij. Een uitsnede die zich op de stam concentreert, zou de takken aan de zijkanten en een groot deel van de voorgrond wegnemen. Laat bij het beoordelen van het beeld voor een muur ruimte om de volledige spreiding van de boom en de blekere stammen erachter te zien.
Het schilderen van de reproductie in olieverf brengt nieuwe penseelstreken voort; een druk geeft de zichtbare streken binnen het gedrukte beeld weer. Vergelijk in dit landschap de lange takken met de kleinere bladstreken wanneer u die alternatieven overweegt. Hun fysieke oppervlakken verschillen, ook al behouden beide versies dezelfde bosordening.
Vragen over de Bodmer-eik
Waarom heet de boom de Bodmer-eik?
De naam verwijst naar Karl Bodmer, die in 1850 een schilderij van de boom op de Salon tentoonstelde. Het Met vermeldt dat verband in zijn toelichting op Monets landschap.
Wat wijst op het seizoen?
De roodbruine bladeren die de grond bedekken zijn de duidelijkste zichtbare aanwijzing. Het Met brengt ze in verband met het einde van Monets bezoek aan Fontainebleau in oktober 1865.
Waar bevindt het originele schilderij zich?
Het origineel bevindt zich in The Metropolitan Museum of Art, New York. Het inventarisnummer is 64.210 en het doek meet 96,2 cm hoog bij 129,2 cm breed.
Kan ik een handgeschilderde versie kiezen?
Ja. Het hoofdproduct is met de hand in olieverf geschilderd, met een doekdruk als alternatief. Raadpleeg de huidige opties van het product voor de beschikbare maten en presentaties.
Meer uit deze collectie
Breng dit schilderij naar huis
Kies voor een met de hand geschilderde olieverfreproductie voor echte penseelvoering, of een archiefcanvasprint voor een heldere museumbeeld-editie. Elk formaat behoudt de oorspronkelijke verhoudingen.
Bekijk dit werk en opties
Verder lezen
Verifieer het origineel in de The Metropolitan Museum of Art, New York collectieregistratie en ga verder met gerelateerde werken in de catalogus.