Beschrijving
Het doek bevat niets anders dan een vijver van direct bovenaf gezien, zo dichtbij dat geen oever, geen lucht en geen horizon de uitsnede overleven. Afgeronde waterlelies drijven in losse diagonale banden van rechtsonder naar linksboven, geschilderd in korte, geladen streken van salie-, olijf- en turkooisgroen die het licht ongelijkmatig opvangen, alsof er net een briesje over het oppervlak is gegaan. Tussen de bladeren openen gerimpelde bloemen zich in wit, zachtgeel, roze en een paar dieproodwijnkleurige accenten, elke bloem opgebouwd uit vier of vijf dikke toetsen in plaats van een getekende omtrek.
Onder de bladeren is het water zelf niet geschilderd als een plat oppervlak maar als een tweede, dieper beeld: lange verticale strepen van blauw, violet en donkergroen lopen van boven naar beneden, de geest van overhangende wilgen en lucht weerspiegeld en gebroken door de rimpelingen. Monet, die deze vijver in zijn eigen tuin schilderde in de laatste jaren van zijn werkzame leven, had tegen die tijd de horizon vrijwel volledig losgelaten en behandelde de vijver als een kleurveld dat het hele doek van rand tot rand vult. De penseelstreek is zwaarder en urgenter dan in zijn eerdere watervoorstellingen, aangebracht met een geladen kwast die op korte afstand zichtbare verfranden achterlaat, een teken van een hand die sneller en groter werkt dan voorheen.
Wat dit doek zelfs binnen zijn eigen lelieserie onderscheidt, is de dichtheid van gebeurtenissen in een vierkant formaat: drie afzonderlijke clusters van bladeren en bloemen, elk met een andere lichtvang, zodat het oog blijft bewegen in plaats van tot rust te komen. Er is geen enkelvoudig focuspunt, geen pad het beeld in, alleen een oppervlak dat zich gedraagt zoals een echte vijver wanneer je er te lang naar kijkt: het lost op in patroon voordat het zich weer tot bloemen vormt.
Aan een muur is dat gebrek aan een vast gezichtspunt precies de aantrekkingskracht: het beeld leest als abstract patroon van over de kamer heen en lost zich pas bij nadering op in herkenbaar water en bloemen, waardoor het op beide afstanden de aandacht vasthoudt. De hooggestemde groenen en de af en toe oplichtende rode flits maken dat het comfortabel staat in een kamer met zowel warm als koel licht, en zijn vierkante vorm geeft het een ongewone stabiliteit vergeleken met de langwerpige doeken die gebruikelijker zijn in de serie.
