Vindáhrif, röð af öspum
Það er til tegund af morgni við Epte þegar loftið getur ekki ákveðið sig. Engin fljótið liggur flatt og hægt við bakkann, himinninn situr hár og ókyrr, og svo kemur andviðri yfir engið og öll röðin af öspum hallar sér eins og einn líkami. Fyrir málara sem stendur frammi fyrir því með blautan striga er þetta raunverulegt vandamál, ekki ljóðrænt. Hluturinn sem hann kom út til að skrásetja hefur breytt um lögun. Það mun breytast aftur innan mínútu, og það mun aldrei breytast aftur á nákvæmlega sama hátt.
Þessi mynd er það vandamál mætt höfuðið. Stofnarnir klifra enn í reglulegri röð sinni, enn með þá undarlegu reglusemi sem aðeins gróðursett tré hafa. En krónurnar hafa verið ýttar til hliðar. Topparnir beygja og streyma með vindinum. Laufið er hætt að vera lögun og orðið stefna.
Árið sem hann þurfti að kaupa trén
Árið 1891 hafði Monet verið í Giverny í átta ár, fyrst sem leigjandi frá 1883 og síðan, frá 1890, sem eigandi hússins og landsins í kringum það. Hann var yfir fimmtugt. Hann hafði eytt mestum hluta vinnuævinnar í peningaskorti og mestu orðspori sínu í að rífast við fólk sem hélt að myndir hans væru ókláraðar. Það hafði loksins byrjað að snúast. Kornþrúgurnar sem hann hafði málað í akrinum við húsið seldust hratt og vel í gegnum söluaðila sinn Durand-Ruel, og í fyrsta skipti í lífi hans var eftirspurnin framar hendi hans.
Svo fór hann að leita að næsta myndefni og fann það í göngufæri: línu af öspum sem stóðu meðfram Epte, gróðursettar á þann agaða hátt sem vinnuviður er gróðursettur, rætur í blautri jörð og speglaðar í vatninu fyrir neðan. Hann byrjaði. Og svo lærði hann að trén væru á leiðinni til sölu og höggva.
Það sem hann gerði næst segir meira um hann en nokkur saga um ljós gæti nokkurn tíma. Hann fór á uppboðið og keypti þau, svo þau stæðu enn uppi þegar hann væri búinn. Það er eitt að vera tengdur við myndefni. Það er annað að kaupa stæði af nytjaviði til að halda því á sínum stað í nokkra mánuði í viðbót. Serían er til vegna þess að hann neitaði að vera búinn á tímaáætlun annarra.
Að mála viðfangsefni sem mun ekki kyrra
Vinnuaðferð hans á þessum tímapunkti var nú þegar óvenjuleg. Hann málaði ekki eina striga frá upphafi til enda. Hann bar nokkra, setti þá upp saman og færði sig á milli þeirra eftir því sem ljósið breyttist, og kom aftur til hvers og eins aðeins þegar aðstæðurnar sem byrjuðu það komu aftur. Morgunstrigi var unninn að morgni. Grár strigi beið eftir gráu. Það gerði hann að eins konar gísl veðursins og hann kvartaði stöðuglega yfir því, vegna þess að veðrið skiptir sér ekki af því að þú hafir ellefu hálfkláraðar myndir og aðeins fjórar klukkustundir af nothæfu ljósi.
Vindur bætir við seinni ás vandræða. Ljós breytir gildi og lit, og þú getur elt það. Vindur breytir teikningu. Massinn sem þú settir vandlega fyrir klukkutíma er nú færður, svo færður enn lengra, svo stuttlega aftur þangað sem hann var. Til að mála það yfirleitt verður þú að gefa upp hugmyndina um að afrita eitt augnablik og í staðinn mála hegðun hlutarins: ekki þar sem greinarnar eru, heldur hvað þær eru að gera.
Þess vegna finnst þessi striga lifandi frekar en nákvæmur. Merkin eru lögð á í stuttum, hallandi höggum sem öll liggja nokkurn veginn í sömu átt, þannig að yfirborðið sjálft hefur straum í sér. Málningin lýsir ekki hreyfingu. Hún er að hreyfast.
Það er smáatriði hér sem aðeins sá sem hefur horft á aspar í hvassviðri myndi vita að taka með. Lauf öspar eru dekkri að ofan en að neðan, og þau eru fest á þann hátt að þau geta snúist. Þegar andviðri kemur, blikkar öll krónan föl þegar þúsundir undirhliða snúast við í einu, og svo myrkrar hún aftur þegar þær setjast. Litur trésins er ekki fast eign. Hann er fall af vindinum. Í þessum striga geturðu fundið bæði ástand, bletti þar sem laufið er orðið silfurlitað og aðliggjandi bletti þar sem það hefur haldist djúpt grænt, og víxlin eftir röðinni er það sem gerir hreyfinguna tilfinningu um að ferðast frá einum enda til annars frekar en að gerast alls staðar í einu.
Það er líka þess virði að muna hversu líkamlega óþægilegt þetta er að gera. Teigdur strigi á málarastaffli í opnu landi er segl. Hann grípur hvern vindhviðu, stafflið vill ganga, og burstinn kemur að yfirborði sem mun ekki kyrra undir honum. Lausn merkjanna er ekki aðeins stílfræðilegt val. Sumt af því er heiðarleg skrá yfir mann sem vinnur hratt af því að búnaðurinn barðist við hann.
Hvað á að horfa á þegar þú hættir að telja tré
Byrjaðu á stofnunum og taktu eftir að þeir eru að gera eitthvað mjög vísvitandi. Þeir eru nánast einu beinu lóðréttu línurnar í myndinni, og þeir eru í millibili eins og taktur. Augað þitt les þá sem rytma áður en það les þá sem tré. Hyljið krónurnar með hendinni og það sem eftir er er nálægt abstrakt mælingu, sett af lóðréttum bilum yfir flatt litarsvið.
Nú láttu krónurnar koma aftur inn. Allt fyrir ofan augnlínuna er ská, fjöðrað, eirðarlaust. Myndin er byggð á árekstri þessara tveggja kerfa, hins reglulega og hins tætta, og vindurinn er það sem aðskilur þau.
Horftu á götin næst, himininn sem sýnist milli stofnanna. Þessar rákir eru ekki tómar. Þær eru málaðar með jafn mikilli athygli og laufin, og litur þeirra breytist eftir röðinni, kaldari og fölari þar sem trén þynna út. Í mynd eins og þessari bera neikvæðu formin helming ljóssins.
Að lokum, horfðu niður í vatnið. Endurspeglunin er ekki spegill. Hún er brotin og teygt af sama vindi sem beygir toppana, svo þegar trén tvöfaldast leysast upp í láréttar dráttarmerki. Efri helmingur lóðréttur, neðri helmingur láréttur, og bakkinn saumuð á milli þeirra. Það er allur byggingarlist strigans í einni setningu.
Hvernig það hagar sér á raunverulegum vegg
Þetta er hátt viðfangsefni og það vill hátt rými. Allt sem byggt er á röð af lóðréttum línum mun láta vegg finnast hærri en hann er, sem gerir hann óvenju góðan á stöðum þar sem flestar myndir eiga í erfiðleikum: þröngur gangur, veggurinn við hlið stiga, arinhilla, óþægilega rák milli tveggja hurða.
Litirnir eru grænir og grár og árarljós, sem þýðir að hann situr hljóðlega við hlýjar hlutlausar liti og hrávið, og vaknar til lífsins við örlítið dýpri vegg en þú myndir búast við. Á fölum vegg les hann sem glugga. Á millitónavegg les hann sem stykki af vefnaði og stofnrytmin kemur fram.
Það verðlaunar líka fjarlægð. Stattu nálægt og yfirborðið er sóðaskapur af hallandi höggum með engin lauf í. Taktu fjögur skref aftur og röðin smellur í röð og byrjar að blása. Ef þú ert með herbergi með náttúrulegt langt útsýni yfir það, er þetta mynd sem notar það útsýni.
Af hverju vindurinn heldur áfram að vera eirðarlausi
Monet málaði þessa röð trjáa í stilltu lofti, í bleikri rökkri, í flötu síðdegisljósi og í veðri sem smjaðraði þeim. Þetta er útgáfan þar sem náttúran er ósamvinnuþýð, og hún er betri fyrir það. Viðfangsefnið er ekki aspirnar. Viðfangsefnið er nokkrar sekúndur af hreyfanlegu lofti gert varanlegt af manni sem hafði keypt trén sérstaklega svo hann gæti haldið áfram að bíða eftir réttu.
Striganum er haldið í dag af Musée d’Orsay. Þegar þú stendur frammi fyrir honum, það sem kemur fólki á óvart er hversu lítið af því er teikning og hversu mikið er þrýstingur. Ekkert er útlinur. Ekkert er vandlega kantur. Öll myndin er beittur kraftur, og hún lítur samt, meira en öld síðar, út fyrir að vera að fara að hreyfast aftur.
Meira úr þessu safni
Fáðu þetta málverk heim
Veldu handmálaða olíueftirgerð fyrir ekta pensilför, eða strigaprent í geymslugæðum fyrir skarpa safnmyndarútgáfu. Allar stærðir varðveita upprunaleg hlutföll.
Skoða verk og valkosti
Frekari lestur
Staðfestu frumritið í Musée d'Orsay safnskrá og haltu áfram í gegnum tengd verk í safnskránni.