Vatnaliljur: Tveir víðir
Í veturinn 1920 var stærsta herbergið í Giverny ekki byggt til að búa í. Það var skúr með glerþaki og hörðu gólfi, sett upp fyrir eitt verkefni eingöngu, og á köldum morgnum var loftið inni fullt af terpentínu, rökum gifsi og jörðarílmynd af garðinum sem barst inn undir hurðinni. Maður á níræðisaldri vann þar í þykkum yfirhöfn. Strigin stóðu á lágum hjólapallum svo hægt væri að ýta þeim eins og húsgögnum. Flest voru hærri en hann. Sum voru breiðari en vagn.
Á einu þeirra lá vatnsflötur með tveimur víðistofnum sem rísu upp úr honum, einn nálægt vinstri brún og einn nálægt hægri, eins og stólpar í dyragætt sem hefur misst hurðina. Þar á milli er ekkert nema vatn: liljublöð, spegluð undirhlið laufblaða, ský, og ljós sem neitar að nema staðar.
Hann hafði málað víði í þeim garði í aldarfjórðung. Hann hafði plantað sumum þeirra. Þetta sinn var hann ekki að mála tré. Hann var að byggja herbergi úr málningu, og trén voru veggir þess.
Herbergið sem hann var að búa til fyrir fólk sem hann myndi aldrei hitta
Fyrirætlunin sem varð að stóru skreytingunum byrjaði að taka á sig mynd um 1914 og eyddi svo restinni af lífi hans. Hugmyndin var ekki mynd til að hengja snyrtilega á milli tveggja glugga. Það var samfellt yfirborð, vatnsband sem rann framhjá áhorfanda án brots, þannig að hver sem stóð inni í því myndi missa venjulega tilfinningu fyrir því hvar veggurinn endaði og heimurinn byrjaði.
Hann gaf frönsku ríkinu alla hringrásina. Hann lifði ekki til að sjá hana uppsetta. Spjöldin voru sett í tvö sporöskjulaga herbergi í Orangerie árið 1927, árið eftir dauða hans, og þau sporöskjulaga voru hönnuð þannig að málverkin beygjast framhjá augnráði þínu á báðum hliðum samtímis. Öll ákvarðanir í þessu striga gera ráð fyrir því fyrirkomulagi. Það var gert fyrir vegg sem beygir.
Um 1920 hafði hann lagt mikið í gröfina. Önnur eiginkona hans, Alice, dó 1911. Sonur hans Jean dó 1914, rétt þegar vinna við skreytingarnar var að þyngjast. Um 1912 var honum sagt að hann væri með drer; það er að segja að maður sem hafði varið fimmtíu árum í að rökræða nákvæmt hitastig skugga var látinn vita að linsa augans hans væri farin að gulna og skýjast. Hann hélt áfram í ellefu ár til viðbótar áður en hann samþykkti aðgerð árið 1923.
Það er þrýstingurinn á bak við þetta spjald. Það var gert af einhverjum sem var að missa eina hæfileikann sem líf hans hafði verið byggt á, og svar hans var að mála eitthvað stærra en nokkurt herbergi sem hann átti.
Tveir stofnar og ekkert annað til að halda sér í
Það sem aðgreinir þennan striga frá hinum í hringrásinni er að hann gefur þér eitthvað lóðrétt til að standa við.
Flest stóru spjöldin fjarlægja öll kennileiti. Engin strönd, enginn himinn, engin sjóndeildarhringur; bara vatn séð ofan frá, sem er fallegt og örlítið skelfilegt að fá í þeirri stærð. Hér gerir hann eitthvað öðruvísi. Hann leyfir tveimur víðistofnum að koma niður í gegnum myndina, einn hvoru megin, og þeir ná frá efri brún næstum til neðri brúnar. Þeir eru ekki nákvæmir. Þeir eru dökkir, mjóir, örlítið tötralegir lóðréttir, meira eins og tveir langir pensilstrokar sem fengu að vera áfram en grasafræði.
Hlutverk þeirra er byggingarlistalegt. Þeir skipta vatninu í þrennt: mjó rönd vinstra megin, breitt opið miðja, mjó rönd hægra megin. Augað þitt kemur inn í gegnum gat og nær hvíld í miðjunni. Það er elsta tækni í tónsmíðum, rammi innan ramma, og hann notar hana hér í mælikvarða þar sem ramminn er u.þ.b. hæð manneskju.
Sem þýðir að þegar þú stendur nálægt, eru stofnarnir sitt hvoru megin við þig. Þú ert ekki að horfa á dyragætt. Þú stendur í henni.
Hvernig á að mála eitthvað breiðara en seiling þín
Íhugaðu líkamlega vandamálið. Striga sem er nokkra metra breiður er ekki hægt að sjá í heild sinni úr návígi, og ekki er hægt að mála hann langt frá. Hann þurfti að vinna í handleggslengd á kafla sem hann gat ekki dæmt, ganga svo aftur á bak til að komast að því hvort það væri rétt, ganga svo aftur inn. Gamlir menn njóta þess ekki. Hjólapallarnir voru til svo striginn gæti komið til hans frekar en öfugt.
Málningin segir þér hvernig það gekk. Í opnu miðjunni er yfirborðið lagskipt og yfirfarið; þú getur fundið strocka af bláfjólubláu sem voru settir snemma og eru enn sýnilegir undir síðari grænum litum, eins og rifrildi sem var aldrei fulllega leyst. Í kringum stofnana þéttist og dökknar meðferðin. Á efri og neðri brún losnar hún aftur, og sums staðar sýnir vefnaður strigans í gegnum þunna þvott þar sem hann ákvað að minna væri nóg.
Hann var líka að mála úr tjörn sem sjálf var búin til, ekki fundin. Giverny var leigð 1883 og keypt 1890. Vatnsgarðurinn var grafinn frá 1893, sem þýddi að beina grein af ánni Epte og fá leyfi frá sveitarfélögum eftir að bændur mótmæltu því sem hann ætlaði að gera við vatnið. Japanska göngubrúin var sett upp 1895. Hver víðir, hver lilja, hver speglun í þessu gífurlega málverki stendur ofan á litlu stjórnsýslulegu rifrildi um læk.
Að læra að sjá það: lestu lóðréttu línurnar, slepptu þeim svo
Gefðu því tvær mínútur og það breytir eðli sínu. Hér er leið inn.
- Byrjaðu á stofnunum. Fylgdu einum frá toppi til botns. Taktu eftir að hann situr ekki á neinu. Það er enginn bakki, engin rót, enginn jörð. Hann einfaldlega fer inn í vatnið og hættir. Hann hefur fjarlægt sönnunargögnin sem myndu segja þér hvar þú stendur.
- Horftu svo á það sem stofnarnir eru gerðir úr. Ekki brúnt. Leitaðu að plómu, skifu, dökkgrænu, marblettu rauðu. Lestu þá hlið við hlið og þeir aðskiljast í nokkra liti sem þykjast vera einn.
- Nú miðjan. Finndu liljublöðin og athugaðu að þau liggja flöt, í láréttum klösum, og að þau eru einu hlutirnir í myndinni sem hlýða þyngdarlögmálinu. Allt annað er speglun, og speglun hefur engan þunga.
- Að lokum, af fókus. Láttu augun verða mjúk, eins og þú horfðir á ekkert. Myndin leysist upp í ljósyfirborð með tveimur dökkum línum sem halda henni við vegginn. Það er áhrifin sem hann var að sækjast eftir.
Gleðin við þetta tiltekna spjald er spennan milli þessara tveggja lestra. Skarpur fókus gefur þér tré. Mjúkur fókus gefur þér veður. Það skiptir á milli þeirra allan daginn, eftir því hvar þú stendur og hvað ljósið er að gera.
Hvernig það hagar sér í raunverulegu herbergi
Þetta er spjaldið fyrir vegg sem þú gengur meðfram frekar en vegg sem þú situr frammi fyrir. Lögun þess er áberandi lárétt, og lóðréttu línurnar tvær gefa því takt sem hentar göngum, stigagangi, löngu stofu, veggnum fyrir aftan matarborð, plasterstráknum fyrir ofan lágan skenk.
Það er hljóðlátur starfsmaður. Litapallettan er græn, blágræn og fjólublá með mjög litlum hreinum hlýindum, svo það kælir herbergi og lætur það líða dýpra en það er; sama áhrif og gluggi út í garð. Gegn hvítt eða off-white les það rólegt og örlítið formlegt. Gegn hlýrri gráu eða mjúkum leirvegg fá grænu litirnir líkama og stofnarnir hætta að líta út eins og bleklínur og byrja að líta út eins og tré.
Hengdu það lágt. Þetta er eini mistökinn sem fólk gerir með landslagsform af þessu tagi. Myndin var gerð fyrir áhorfanda sem stendur inni í sjóndeildarhring hennar, svo miðlínan vill vera nálægt augnhæð, ekki fljótandi fyrir ofan myndarrammann. Gefðu því líka pláss til að anda á báðum hliðum; stofnarnir þurfa tóman vegg við hlið sér til að halda áfram að vinna sem dyragætt.
Og lýstu því framan frá frekar en að ofan ef þú getur. Hallandi ljós dregur fram hryggi málningarinnar og breytir öllu í áferð. Jafnvel framlýsing leyfir litnum að gera það sem hann var byggður til að gera, sem er að sitja þar í mörg ár og líta aldrei alveg eins út tvisvar.
Meira úr þessu safni
Fáðu þetta málverk heim
Veldu handmálaða olíueftirgerð fyrir ekta pensilför, eða strigaprent í geymslugæðum fyrir skarpa safnmyndarútgáfu. Allar stærðir varðveita upprunaleg hlutföll.
Skoða verk og valkosti
Frekari lestur
Staðfestu frumritið í Musée de l'Orangerie safnskrá og haltu áfram í gegnum tengd verk í safnskránni.