Vatnaliljunnar
Stattu við brún tjarnar á hásumri og horfðu beint niður í hana, og þú munt komast að því að þú getur ekki ákveðið hvað þú ert að horfa á. Þar er yfirborðið, með fljótandi blöðum og filmu af ryki og frjókornum á vatninu. Þar er spegilmyndin, sem er himinninn og trén, hangandi greinilega fyrir neðan fætur þér. Og þar er dýpið, þar sem stilkarnir síga niður í brún-græna myrkrið. Allar þrjár hernema sama stað á sama tíma og augað þitt neitar að raða þeim.
Þessi ringulreið er viðfangsefni þessa málverks. Það er enginn sjóndeildarhringur í því, enginn bakki, enginn himinn nema himinninn sem liggur í vatninu. Ramminn er alveg fylltur með yfirborði sem er líka gluggi, og allt hallar fram að þér. Monet var sjötíu og níu ára þegar hann gerði það. Hann hafði horft á þetta vatn í aldarfjórðung þá, og hann hafði gefist upp á hugmyndinni um að landslag þurfi jarðveg.
Tjörn sem hann þurfti að berjast fyrir
Vatnið er ekki náttúrulegt. Hann leigði húsið í Giverny árið 1883 og keypti það árið 1890, og frá 1893 byrjaði hann að búa til tjörn, beindi litlu áinni Epte til að fylla hana. Bændur á svæðinu mótmæltu. Vatn er ekki skraut í bæjarþorpi. Það er áveita, það er búfénaður, það er hlutur sem fólk á rétt á, og nýkominn maður frá listheiminum sem leggur til að beina því í þeim tilgangi að rækta blóm til að horfa á var ekki augljóslega sanngjarn nágranni.
Hann fékk vilja sínum fram. Japanska göngubrúin var sett upp árið 1895 og gróðurinn þykknaði ár frá ári. Hvert lauf í þessu málverki stendur í vatni sem maður rökstuddi, greiddi og gróf fyrir. Það er þess virði að halda því, því þessi síðari striga eru oft lýst sem kyrrlátum, og kyrrð er ekki það sem þeir eru í raun. Þeir eru skrásetning á þráhyggju sem mótaði landsvæði til að einn maður gæti haldið áfram að horfa á sömu tuttugu fermetrana restina af lífi sínu.
Augun
Drer voru greind um 1912. Hann fór ekki í aðgerð fyrr en 1923. Það er um það bil ellefu ár af málun í gegnum linsur sem voru hægt að skýjast og gulna, og þessi strigi situr nálægt enda þess tímabils.
Hugsaðu um hvað það þýðir fyrir málara þar sem öll iðkun hans var nákvæm skýrsla um lit. Drer dofna ekki bara. Þeir breyta jafnvæginu á því sem nær auganu, hlýna og dimma, taka fyrst af svala endanum á litrófinu. Sá málari sem var hvað mest háður lit var að missa áreiðanlegan aðgang að lit, og hann hélt áfram, í stórum stíl, daglega, í áratug.
Þú getur séð afleiðingarnar í meðferðinni hér. Strokin eru breið og örugg, teikningin er alveg sigin í málninguna, og liturinn er stilltur hátt og hlýr. Hvort það er veikist sjón eða unnin frelsi er spurning sem fólk hefur rökstutt um í öld, og hreinskilnislega er það líklega bæði. Sextíu ár af horfi gefur manni nóg til að mála úr, jafnvel þegar tækið er að bila.
Tjörn er vél sem þarf að viðhalda
Vatnagarðar eru ekki látnir í friði. Liljur breiðast og þarf að þynna þær eða þær loka yfirborðinu alveg og það er ekkert vatn eftir til að spegla neitt. Fallin lauf sökkva og rotna og dökka vatnið. Þörungar blómstra í hlýju veðri. Blöðin sjálf safna ryki, og tjörn sem er ekki hreinsuð lesast sem skán frekar en spegill.
Svo á bak við hvert þessara málverka er viðhaldsrútína. Tjörnin í þessum striga var stjórnað stöðugt, yfirborðið haldið opið á sumum stöðum og þykkt á öðrum, vegna þess að samsetningin sem Monet vildi var háð hlutfallinu milli þakin og tærs vatns. Hann var ekki að mála náttúrulega senu. Hann var að mála fyrirkomulag sem hann hafði plantað, grafið, beint á til að fylla, og síðan cureraði hann í tuttugu og fimm ár.
Það er óvenjulegt samband milli málara og viðfangsefnis. Flestir listamenn finna viðfangsefni. Þessi framleiddi sitt, og eytti síðan áratugum í að stilla það svo það gæti haldið áfram að gefa honum myndir. Árið 1919 höfðu tjörnin og málverkin orðið eitt lokað kerfi: garðurinn afhenti viðfangsefnið, viðfangsefnið afhenti verkið, verkið greiddi fyrir garðinn.
Það útskýrir líka undarlega sjálfstraust síðari striganna. Maður sem hefur horft á sama vatnið á hverjum degi í aldarfjórðung þarf ekki að athuga neitt. Hann veit hvar blöðin sitja, hvernig spegilmyndirnar falla á hverri stundu, hvað víðirinn gerir við fjarlæga endann á tjörninni í ágúst. Á þeim tímapunkti skipta augun minna máli en þau gerðu, sem var heppilegt.
Að mála yfirborð sem er líka gluggi
Taktu eftir hvernig myndin er skipulögð. Lily pads lesast sem láréttar sporbaugar, liggjandi flatar, hörfandi þegar þeir minnka og koma nær hvort öðru uppi á striganum. Það er eina sjónarhornsvísbendingin í öllu málverkinu, og það er nóg. Á milli og undir þeim, spegluð tré og himinn ganga lóðrétt, falla niður í vatnið.
Svo þú hefur tvö stefnukerfi sem liggja saman: flatir hlutir sem ferðast frá þér, og endurspegluð hlutir sem falla niður. Þessi krossun er ástæðan fyrir því að rýmið finnst óstöðugt og hvers vegna augað heldur áfram að hreyfast. Það er líka ástæðan fyrir því að þessi málverk, sem innihalda enga atburði, eru ekki leiðinleg til að horfa á. Myndin lætur þig ekki setjast á eina lestur á því hvar allt er.
Málningin er sett í löngum hlaðnum strokum, oft blautt í blautt, með burstanum sem snýst þegar hann ferðast. Á sumum stöðum er liturinn skrúbbaður þunnur og vefjun á striganum kemur í gegn; á öðrum stöðum stendur hann upp í reipi af litarefni. Komdu nálægt og það er ekkert vatn, engin blóm, ekkert nema merki. Stígðu fjögur skref aftur og það lokar í tjörn svo sannfærandi að fólk hallar sér að henni.
Hvað á að horfa á
- Finndu dökkustu kaflana fyrst. Þeir eru ekki skuggar á vatninu. Þeir eru spegilmyndir af trjám, og þeir lesast sem dýpi, sem er stóra brellan í allri síðari seríunni.
- Fylgdu einni línu af lily pads frá neðri brún upp og horfðu á þær þjappast. Þessi þjöppun er að vinna allt það sem sjóndeildarhringur myndi venjulega gera.
- Leitaðu að blómunum. Þau eru venjulega eina staðurinn á striganum með alvöru ljósan, ógegnsæan snertingu, sett síðast, sitjandi stolt af öllu öðru.
- Reyndu að finna brún tjörnarinnar. Þú munt ekki. Hann klippti hana út viljandi, svo vatnið hefur engin mörk og málverkið hegðar sér eins og brot sem er skorið úr einhverju endalausu.
Hvernig það hegðar sér á alvöru vegg
All-og yfir samsetning án sjóndeildarhrings er alvöru öðruvísi hlutur til að lifa með. Það er engin rétt toppur og engin akkerislína, svo myndin þvingar ekki stefnu á herbergið eins og landslag gerir. Það situr eins og spjald af lit sem opinberar sig sem stað þegar þú nálgast það.
Það gerir það frábært í fjarlægð og enn betra upp í návígi, sem er sjaldgæf samsetning. Settu það þar sem fólk gengur framhjá í nokkrum skrefum og situr stundum nálægt, og það mun virka á báðum sviðum. Það þýðir líka að það getur farið á vegg sem er til hliðar við herbergi án þess að virðast illa staðsett.
Grænn, blá-fjólublár og rósbleikur ráða ríkjum, með hlýjum oker tónum í vatninu. Það er þægilegt gegn hvítum, ljósgráum og mjúkum grænum veggjum, og það verður furðu ríkur gegn djúpum kolsvörtum eða dökkgrænum, þar sem blómasnertingar stökkva fram. Forðastu að hengja það við hliðina á neinu með sterku mynstri, þar sem striginn er sjálfur allur áferð og þeir tveir munu titra hvor gegn öðrum.
Ljós það jafnt og ríkulega. Þetta er málverk með engu myrku horni til að fela vandamál í, og það vill nóg ljós til að halda grænum frá því að verða drullugir á kvöldin. Hengdu það lágt. Tjarnir eru horfðir niður í, og myndin er sannfærandi þegar augað þitt kemur inn í hana ofan frá.
Meira úr þessu safni
Fáðu þetta málverk heim
Veldu handmálaða olíueftirgerð fyrir ekta pensilför, eða strigaprent í geymslugæðum fyrir skarpa safnmyndarútgáfu. Allar stærðir varðveita upprunaleg hlutföll.
Skoða verk og valkosti
Frekari lestur
Staðfestu frumritið í Tel Aviv Museum of Art safnskrá og haltu áfram í gegnum tengd verk í safnskránni.