Þinghúsin í London, 1900-01: Þokan sem hann kom aftur fyrir
Hann vildi þokuna. Það er sá hluti sem fólki finnst erfiðastur að trúa. Gestir í London árið 1900 kvörtuðu yfir vetrarloftinu að sjálfsögðu; það var kolareykur eins mikið og veður, það litaði kraga og stytti lífið, og það gat snúið hádegi í rökkur. Monet fór yfir vatnið til að komast í hana viljandi, þrjá vetur í röð, og kvartaði beisklega þá daga sem hún létti.
Rútína hans var föst. Morgna frá herbergi ofarlega í hóteli við ána, horfandi niður strauminn að brúnni. Síðdegis yfir vatnið á verönd sem tilheyrði sjúkrahúsi, horfandi á langa skuggamynd þinghúsanna, þar sem turnar og tinda stóðu beint í braut sólsetursins.
Hann var sextugur, auðugur loks, að vinna á tæplega hundrað striga samtímis, og að hans eigin sögn nálægt örvæntingu vikum saman.
Elta eitthvað sem vildi ekki kyrrt liggja
Vandinn var skipulagslegur. Aðferð hans byggðist á endurtekningu: snúa aftur að sama myndefni á sömu stundu á samfelldum dögum, og klára strigann sem tilheyrir þeim áhrifum. Það hafði virkað frammi fyrir snjóbreiðum túnum og frammi fyrir dómkirkju vegna þess að áhrifin endurtóku sig nokkuð áreiðanlega.
Londonþokan endurtekur sig ekki. Hún er aldrei sömu þéttleika, lit eða hæð tvisvar. Hún breytist á meðan þú horfir á. Hann lýsti gremjunni yfir að hafa striga í vinnslu fyrir tiltekið ástand og aldrei sjá það ástand aftur, að ljósið hrundi mitt í lotu, að dagar töpuðust alveg. Hann hafði tugi striga staflað í hótelherbergi sínu og hljóp milli þeirra eftir því sem áin breyttist, stundum snerti hann sex eða sjö á einu síðdegi.
Hann gat ekki klárað þá þar. Hann flutti allan massann heim og vann á þeim í tvö eða þrjú ár til viðbótar, úr minni, frá ljósmyndum sem hann hafði tekið sem hjálpartæki, og umfram allt hvern gegn öðrum, stillti einn þar til hann samræmdist hópnum. Þegar þeir voru loks sýndir árið 1904 var gagnrýnin tafarlaus og aðdáunarverð; nokkrir rithöfundar bentu á að þessi útlendingur hefði málað karakter borgarinnar nákvæmar en hennar eigin málarar.
Það er líka einkalag undir herferðinni. Hann hafði fyrst séð Thames þrjátíu árum fyrr, tvítugur, sem flóttamaður frá stríði, fátækur og óþekktur og syrgjandi föður sinn. Að koma aftur sextugur til að mála sömu ána úr svítu á dýru hóteli er ekki hlutlaust athæfi, og myndirnar bera með sér eins konar rólega, óflýtandi athygli sem ungi maðurinn hefði ekki getað veitt.
Hvað þoka gerir í raun
Að skilja ljósfræðina gerir myndina miklu betri að horfa á. Þoka er svif drepa og agna; hún dreifir ljósi frekar en að loka því. Þrjár afleiðingar leiða af þessu, og allar þrjár eru sýnilegar hér.
Fyrst, hún fjarlægir smáatriði smám saman með fjarlægð, svo bygging missir hluta sína áður en hún missir útlínur. Í öðru lagi, hún lyftir dekkstu tónunum, svo ekkert er nokkurn tímann sannarlega dökkt; skuggamyndin af þinghúsinu í þessum strigum er aldrei svört, hún er hlý fjólublá eða þétt blá eða reykjarrósrauð. Í þriðja lagi, og það mikilvægasta, hún gerir loftið sjálft skærasta hlutinn í senunni, svo ljósið virðist koma alls staðar frá í einu frekar en frá upptökum.
Þess vegna finnast þessar myndir skrýtnar jafnvel áður en þú tekur eftir hverju það er sem er í þeim. Venjulegt stigveldi er snúið við: fasti hluturinn er daufur og tóma rýmið er ljósgjafi.
Hvað á að horfa á
Taktu skuggamyndina fyrst. Öll byggingin er minnkuð niður í eina samfellda sniðmót, lágur massi með turni í hvorum enda, og það er næstum engin upplýsing inni í því formi; nokkrir strokum gefa í skyn lóðrétta takt glugganna og hætta svo. Þekjirðu turnana missir myndin sjálfsmynd sína alveg; þessar tvær lóðréttu línur bera alla viðurkenningarbyrðina.
Svo sólin. Í þeim útgáfum þar sem hún brýst í gegn, er hún lítill diskur af þéttu litarefni og hún er næstum aldrei gul; hún er appelsínugul, rósrauð, stundum næstum rauð, vegna þess að hún er séð í gegnum gríðarlega dýpt af skítugu lofti. Fyrir neðan hana, á vatninu, er endurkastssúla hennar, og sú súla er þyngst málaði kaflinn á striganum: stuttir brotnir láréttir strokum af bleikum, gullnum og fölgrænum, hver og einn hlið á hreyfanlegu vatni.
Nú skaltu horfa á vatnið frá endurkastinu. Það er ekki ljósara eða dekkra en himinninn; það er næstum nákvæmlega sama gildi, sem er það sem gerir þessar myndir svo óstöðugar. Sjóndeildarhringurinn er ekki teiknaður. Á og loft mætast í svæði frekar en á línu, og augað þitt heldur áfram að leita að samskeytin.
Leitaðu að bátunum eða bryggjunum, þegar þau birtast, sitjandi milli þín og byggingarinnar. Þau eru eina stærðarkvarðavísbendingin í myndinni. Án þeirra gæti turninn verið tvö hundruð metra í burtu eða tvö þúsund.
Eitt próf í viðbót, og það er það sem sýnir hversu góðar þessar myndir eru. Horfðu á myndina með höfuðið nálægt yfirborðinu og gangaðu síðan aftur á bak yfir herbergið, horfandi á hana alla leið. Hálfum metra frá er hún ósamfelld net af þurrum strokum. Tveimur metrum frá setur byggingin sig saman. Fimm metrum frá byrjar þokan að hreyfast, vegna þess að í þeirri fjarlægð getur augað þitt ekki lengur greint einstök merkin og byrjar að meðaltalsreikna þau, sem er nákvæmlega það sem raunveruleg fjarlægð gerir við raunverulegt loft. Málverkið hefur rétta áhorfsfjarlægð innbyggða í meðferð sína, og hún var reiknuð.
Og stígðu nálægt til að sjá hve þunn málningin er miðað við dómkirkjuna röð. Hér er hún dreifð, dregin þurrt yfir undirlag þannig að flekkir af öðrum lit sjáist í gegnum topplagið. Þetta brotna, gljáa yfirborð er bein líkamleg hliðstæða við svifagnir í lofti. Hann málaði þoku með tækni sem er sjálf hálfgagnsær.
Af hverju það heldur
London röðin er þar sem æviviðfangsefnið hans nær sinni hreinu mynd. Í kornstakkunum var ennþá fastur hlutur undir ljósinu; í tjarnarmyndunum var ennþá vatn. Hér er í grundvallaratriðum ekkert nema andrúmsloft með formi falið í því, og áhorfandi útvegar bygginguna úr minni. Þetta er málverk um hversu lítið augað þarf í raun.
Það er líka, tilviljun, nákvæm söguleg skrá yfir tiltekna tegund af lofti sem er ekki lengur til; þessi sérstaka litur af vetrarlofti í London var lögfestur út í tilverunni á næstu öld.
Á vegg er þetta hljóðlátasta og andrúmsloftsríkasta myndin í framleiðslu hans, og það er sú sem breytir stemningu herbergis mest án þess að krefjast athygli. Litrófið er þröngt, einn ríkjandi litur með hlýjum áherslum, svo það keppir aldrei við hluti í kringum sig. Í dagsbirtu halda bláir og gráir tónar og það virkar svalt og rúmgott. Undir lampljósi koma rósrauðu og appelsínugulu litirnir í sólinni og endurkasti hennar fram og allur striginn hlýnar. Það hentar herbergi þar sem þú vilt dýpt frekar en atburði: langan vegg, stað sem þú ferð framhjá frekar en situr við, eða rými þar sem ljósið er nú þegar lágt og þú vilt að myndin samþykki það frekar en að rífast við það.
Meira úr þessu safni
Fáðu þetta málverk heim
Veldu handmálaða olíueftirgerð fyrir ekta pensilför, eða strigaprent í geymslugæðum fyrir skarpa safnmyndarútgáfu. Allar stærðir varðveita upprunaleg hlutföll.
Skoða verk og valkosti
Frekari lestur
Staðfestu frumritið í The Art Institute of Chicago safnskrá og haltu áfram í gegnum tengd verk í safnskránni.