Brúin í Argenteuil á gráum degi
Enginn sólskin er á þessari mynd og það er kjarninn. Áin er tinljós. Himinninn er lágur loki. Fjarlægi bakkinn hefur orðið mjúkur og litlaus í rakanum og brúin, sem á björtum degi myndi varpa hörðum arkitektúrlegum skugga yfir vatnið, stendur bara þar og er blaut. Flestir ímynda sér impressjónisma sem sólskin á vatni. Stór hluti af honum er í raun þetta: grátt ljós, stillt loft og málari sem sannar að hann getur fundið lit á degi sem virðist vera litleysa.
Monet bjó í Argenteuil frá 1871 til 1878, á kafla árinnar sem var í auðveldu færi frá borginni, vinsæll meðal seglskíða, iðinn af helgar-bátum. Hann hafði vinnustofubát þar, flatan botn bát sem var útbúinn svo hann gæti unnið frá miðju vatninu frekar en frá bakkanum. Það er sérstök metnaður. Það þýðir að hann vildi hafa umhverfið í kringum sig og það þýðir að myndflöturinn var gerður í hlut sem vaggaði.
Brúin hafði verið brotin
Brýrnar í Argenteuil, bæði vegar- og járnbrautarbrúin, höfðu verið eyðilagðar í Fransk-prússneska stríðinu og endurbyggðar eftir það. Þegar Monet flutti þangað voru mannvirkin sem spönnuðu ána hans ný. Nýr steinn, nýtt járn, nýir stólpar, yfirferð sem hafði verið tekin frá bænum og gefin til baka.
Hann málaði það ekki sem viðfangsefni. Það er enginn rúst í myndinni, engin minningarleg tilburður, ekkert sem biður þig að hugsa um stríðið. En það breytir því sem þú ert að horfa á. Þetta er ekki gömul brú sem hefur alltaf verið þar. Það er viðgerð, máluð nokkrum árum eftir viðgerðina, af manni sem hafði komið heim til lands sem nýlega hafði tapað illa og var upptekið við að endurbyggja venjulega innviði sína.
Lesið þannig, hættir grái dagurinn að vera tæknileg æfing. Endurbyggð yfirferð á litlausum eftirmiðdegi, með nokkrum bátum að sinna sínum málum undir henni, er mynd um endurupptöku eðlilegs lífs. Ekkert er að gerast. Það er góðu fréttirnar.
Bærinn sem hann valdi
Argenteuil var ekki fegurðarstaður og hann valdi hann ekki fyrir sjarma hans. Það var árbær í auðveldu færi frá höfuðborginni, nógu nálægt til að vinir og kaupmenn gætu komið út um daginn, nógu ódýrt til að búa í, og staðsettur á breiðum kafla vatns sem laðaði að seglskíði um helgar. Það var afþreying og það var umferð. Flutningabátar og skemmtiferðaskip notuðu sama kafla, og yfirferðirnar báru fólk til og frá borginni í venjulegum erindum.
Hann varð sjö ár, frá 1871 til 1878, og málaði þetta vatn endurtekið í öllum aðstæðum sem það bauð upp á. Sjö ár er langur tími til að horfa á einn kafla ár. Það framleiðir sérstaka þekkingu, þá sem sjómaður hefur, þar sem þú veist án þess að hugsa hvernig yfirborðið hagar sér í tilteknum vindi og hvað fjarlægi bakkinn gerir í flötu ljósi.
Þetta léreft er afrakstur þeirrar kunnugleika. Það er ekki verk einhvers sem er að leita að útsýni. Það er verk einhvers sem þekkir nú þegar útsýnið fullkomlega og hefur komið út á óvænlegum eftirmiðdegi vegna þess að óvænlegi eftirmiðdagurinn er sjálfur viðfangsefnið. Aðeins málari með rótgróið samband við stað nennir að skrá hann á degi þegar hann lítur út eins og ekkert.
Heimilislegur bakgrunnur skiptir líka máli. Þetta var heimilið sem hann hafði byggt með Camille, árin áður en hún dó 1879, aðeins þrjátíu og tveggja ára gömul. Myndirnar þessi sjö ár eru, meðal annars, sjónræn skrá yfir síðasta stöðuga tímabil snemma ævi hans.
Að mála frá bát, í röngu veðri
Að vinna frá vinnustofubátnum leysti eitt vandamál og skapaði nokkur. Það setti hann í hæð við vatnið, þess vegna tekur áin upp svo mikið af léreftinu og þess vegna er brúin séð að neðan frekar en frá bakka. Það þýddi líka hreyfanlegan grunn, takmarkað vinnusvæði og algjöra útsetningu fyrir því sem himinninn var að gera.
Grár dagur er tæknilega erfiðari en sólríkur. Bjart ljós gefur þér stórt gildisbil, augljósa skugga, auðvelda uppbyggingu. Skýjað ljós þjappar öllu saman í þröngt band af millitónum, og ef þú málað það sem heilinn þinn segir þér að sé þar, framleiðir þú drulla. Eina leiðin er að hætta að hugsa um grát sem lit og byrja að leita að litlu litamununum inni í honum: grænu í vatninu, fjólubláu í fjarlægu trjunum, hlýrri oker-nót þar sem bakkinn mætir ánni, daufbláu þar sem himinninn er þynnstur.
Horftu á endurkastin og þú sérð seinni agann í vinnu. Á stilltum, drungalegum degi, falla endurkast lóðrétt og eru næstum jafn sterk og hlutirnir sem varpa þeim. Monet málaði þau í löngum niðurstaða strokum, örlítið brotin þar sem yfirborðið hrærist. Láréttu strokurnar tilheyra vatninu sjálfu; lóðréttu tilheyra því sem vatnið heldur.
Hvað á að horfa á núna
- Þekja brúna með hendinni og myndin verður að rannsókn á flötum á. Afhjúpa hana og allt rýmið skipuleggur sig. Spönnin er eina fasta lárétta línan í lérefti úr mjúkum umbreytingum.
- Leitaðu að hlýjustu snertingunni í myndinni. Í grárri mynd er næstum alltaf ein lítil hlý nót sem heldur öllu köldu kerfinu í jafnvægi, og að finna hana er fljótasta leiðin til að skilja hvernig léreftið var byggt.
- Samanberðu skerpu nærliggjandi vatns við fjarlæga bakkann. Fjarlægi brúnin er vísvitandi mjúk. Sú eina ákvörðun skapar alla dýptina í myndinni án þess að teikna neina sjónarhorns fræði.
- Horftu á bátana. Þeir eru sagðir í handfylli af strokum, og samt geturðu sagt hvernig þeir sitja í vatninu. Sparnaður af þeirri stærðargráðu tekur ár.
Rökin inni í henni
Málarar höfðu verið þjálfaðir í kynslóðir að semja landslag með drama: storm, ljósgeisla, rúst. Þetta léreft hefur brú, á og enga veðuratburði. Það krefst þess að drungalegur eftirmiðdagur sé verður alvarlegrar athygli, að iðnaður og afþreying sem deila um ána sé lögmætt viðfangsefni, og að nútíma járn og steinn endurbyggðrar yfirferðar eigi heima í mynd eins og dómkirkja gerir.
Það krefst líka þess að litur lifir af tap sólarljóss. Það er tæknilega kröfan undir rólegu yfirborðinu, og þess vegna hafa gráan-dag impressjónísk málverk tilhneigingu til að eldast betur en sólríku. Þau eru erfiðari og þau eru heiðarlegri um hvernig flestir dagar líta í raun út.
Hvernig það hagar sér á alvöru vegg
Þetta er líklega samvinnufúsasta mynd sem herbergi getur fengið. Gildisbilið er þröngt, samsetningin er lárétt og róleg, og það er enginn bjartur hluti að berjast fyrir athygli, svo það drottnar aldrei. Í herbergi með miklu að gerast virkar það sem hvíld.
Það hentar nákvæmlega aðstæðunum sem það sýnir. Í flötu, skýjuðu dagsljósi lítur það fullkomlega heima út, sem gerir það gott val fyrir herbergi með veiku eða óbeinu náttúrulegu ljósi þar sem sólrík málverk líta stranduð út. Undir hlýjum kvöldlömpum hitna grænu og fjólubláu litirnir í vatninu áberandi og allt yfirborðið verður mjúkra.
Litfræðilega lifir það hamingjusamlega með grágrænum og blágráum veggjum, dökku og meðalviði, ull, skífu og tini, og það lítur óvænt vel út gegn djúpum, mettuðum vegg þar sem föl himinninn í myndinni les sem opnun. Hengdu það í sætishæð, lárétt miðjað á breiðum vegg, og láttu breidd samsetningarinnar vinna verkið. Það er mynd sem biður þig um ekkert, sem er nákvæmlega þess vegna sem fólk heldur áfram að horfa á hana.
Meira úr þessu safni
Fáðu þetta málverk heim
Veldu handmálaða olíueftirgerð fyrir ekta pensilför, eða strigaprent í geymslugæðum fyrir skarpa safnmyndarútgáfu. Allar stærðir varðveita upprunaleg hlutföll.
Skoða verk og valkosti
Frekari lestur
Staðfestu frumritið í safnskrá og haltu áfram í gegnum tengd verk í safnskránni.