Περιγραφή
Ο καμβάς δεν κρατά τίποτα άλλο από μια λιμνούλα που φαίνεται από ακριβώς πάνω, τόσο κοντά που καμία όχθη, κανένας ουρανός και κανένας ορίζοντας δεν επιβιώνουν από το κόψιμο. Στρογγυλεμένα φύλλα νούφαρων παρασύρονται σε χαλαρές διαγώνιες ζώνες από τα κάτω δεξιά προς τα πάνω αριστερά, ζωγραφισμένα με σύντομες, φορτωμένες πινελιές φασκόμηλου, ελιάς και τυρκουάζ πράσινου που πιάνουν το φως άνισα, σαν ένα αεράκι να είχε μόλις διασχίσει την επιφάνεια. Ανάμεσα στα φύλλα, άνθη με βολάν ανοίγουν σε λευκό, απαλό κίτρινο, ροζ και μερικές βαθιές αποχρώσεις του κρασιού, κάθε λουλούδι χτισμένο από τέσσερις ή πέντε παχιές πινελιές αντί για οποιοδήποτε σχεδιασμένο περίγραμμα.
Κάτω από τα φύλλα, το ίδιο το νερό δεν είναι ζωγραφισμένο ως επίπεδη επιφάνεια αλλά ως μια δεύτερη, βαθύτερη εικόνα: μακριές κάθετες μουτζούρες μπλε, βιολετί και σκούρου πράσινου τρέχουν από πάνω προς τα κάτω, το φάντασμα των κρεμαστών ιτιών και του ουρανού που αντανακλώνται και σπάζουν από τις ρυτίδες. Ο Monet, ζωγραφίζοντας αυτή τη λιμνούλα στον δικό του κήπο τα τελευταία χρόνια της εργασιακής του ζωής, είχε μέχρι τότε σχεδόν εγκαταλείψει εντελώς τον ορίζοντα, αντιμετωπίζοντας τη λιμνούλα ως ένα πεδίο χρώματος που γεμίζει ολόκληρο τον καμβά από άκρη σε άκρη. Η τεχνική με το πινέλο είναι βαρύτερη και πιο επείγουσα από ό,τι στους προηγούμενους πίνακές του με νερό, απλωμένη με ένα φορτωμένο πινέλο που αφήνει κορυφογραμμές χρώματος ορατές από κοντά, σημάδι ενός χεριού που δουλεύει πιο γρήγορα και μεγαλύτερα από πριν.
Αυτό που ξεχωρίζει αυτόν τον καμβά ακόμη και μέσα στη δική του σειρά με τα νούφαρα είναι η πυκνότητα των συμβάντων που είναι συσκευασμένα σε τετράγωνη μορφή: τρία ξεχωριστά συμπλέγματα φύλλων και ανθέων, το καθένα πιάνει το φως διαφορετικά, έτσι το μάτι συνεχίζει να κινείται αντί να ηρεμεί. Δεν υπάρχει ένα μόνο εστιακό σημείο, κανένα μονοπάτι μέσα στην εικόνα, μόνο μια επιφάνεια που συμπεριφέρεται όπως μια πραγματική λιμνούλα όταν την κοιτάς πολύ ώρα, διαλύεται σε μοτίβο πριν ξαναλυθεί σε λουλούδια.
Σε έναν τοίχο, αυτή η έλλειψη σταθερού σημείου θέασης είναι ακριβώς η γοητεία: η εικόνα διαβάζεται ως αφηρημένο μοτίβο από την άλλη άκρη του δωματίου και διαλύεται σε αναγνωρίσιμο νερό και λουλούδια μόνο κατά την προσέγγιση, κρατώντας την προσοχή και στις δύο αποστάσεις. Τα υψηλών τόνων πράσινα και η περιστασιακή λάμψη του κόκκινου το κάνουν να κάθεται άνετα σε ένα δωμάτιο με ζεστό ή ψυχρό φως εξίσου, και το τετράγωνο σχήμα του του δίνει μια ασυνήθιστη σταθερότητα σε σύγκριση με τους επιμήκεις καμβάδες που είναι πιο συνηθισμένοι στη σειρά.
