Χιόνι στο Αρζαντέιγ: Τίποτα σε Αυτόν τον Πίνακα Δεν Είναι Λευκό
Το χιόνι έχει πέσει για μέρες και η πόλη έχει πάψει να μοιάζει με τον εαυτό της. Ο δρόμος είναι μια απαλή κοιλότητα ανάμεσα σε όχθες. Οι στέγες έχουν χάσει τις άκρες τους. Ο ουρανός έχει την ίδια απόχρωση με το έδαφος, έτσι ο ορίζοντας έχει εξαφανιστεί αθόρυβα και όλος ο κόσμος έχει καταρρεύσει σε μια ωχρή ουσία με μερικούς σκούρους στύλους και μορφές καρφωμένες πάνω του. Είναι αργά το απόγευμα, το φως φεύγει, και κάνει τόσο κρύο που το λάδι στο σωληνάριο χρώματος έχει πήξει.
Ένας άντρας στέκεται μέσα σε αυτό με ένα καβαλέτο, και στέκεται εκεί για δύο ώρες.
Οι χειμώνες στο Αρζαντέιγ
Έζησε στο Αρζαντέιγ από το 1871 έως το 1878, μια πόλη δίπλα στον ποταμό, σε μικρή απόσταση από την πόλη, και εκείνα τα χρόνια περιλάμβαναν αρκετούς σκληρούς, χιονισμένους χειμώνες. Οι περισσότεροι ζωγράφοι θεωρούσαν τον βαθύ χειμώνα ως την εποχή για να μένουν μέσα και να τελειώνουν δουλειές. Αυτός τον θεωρούσε ως ένα θέμα που ερχόταν μόνο μία φορά τον χρόνο και δεν θα περίμενε.
Κατανοήστε τη φυσική πραγματικότητα, γιατί δεν είναι ρομαντική. Το λαδομπογιά πήζει καθώς κρυώνει και γίνεται απρόθυμη να βγει από το πινέλο. Τα δάχτυλα σταματούν να λειτουργούν με ακρίβεια μετά από είκοσι λεπτά έκθεσης και μετά από μία ώρα είναι επικίνδυνα. Το να στέκεσαι ακίνητος στον κρύο αέρα είναι πολύ χειρότερο από το να περπατάς, και η ζωγραφική απαιτεί να στέκεσαι ακίνητος. Το χιόνι αντανακλά το φως προς τα πάνω στα μάτια σου όλη την ημέρα. Το υγρό χιόνι προσγειώνεται στον καμβά και κάθεται εκεί ως σταγόνα μέχρι να λιώσει στην επιφάνεια.
Απέναντι σε αυτό είναι ο λόγος που θα το έκανε κανείς. Το χιόνι είναι ο καλύτερος δάσκαλος του φωτός που υπάρχει. Ένα χιονισμένο πεδίο είναι μια σχεδόν λευκή, σχεδόν ματ επιφάνεια, που σημαίνει ότι αναφέρει το χρώμα αυτού που το φωτίζει πιο αληθινά από οτιδήποτε άλλο στη φύση. Κάτω από μπλε ουρανό είναι μπλε. Κοντά σε ένα ζεστό ηλιοβασίλεμα είναι βερίκοκο. Σε ουδέτερο συννεφιά είναι μια ντουζίνα γκρι με βιολετί απόχρωση. Το χιόνι είναι ένα φωτόμετρο στο οποίο μπορείς να σταθείς, και ένας άντρας του οποίου το δια βίου έργο ήταν η συμπεριφορά του φωτός δεν επρόκειτο ποτέ να το αφήσει στην άκρη για τέσσερις μήνες το χρόνο.
Τίποτα σε αυτή την εικόνα δεν είναι λευκό
Κάντε ένα πείραμα με τα μάτια σας. Κοιτάξτε το πιο φωτεινό σημείο του χιονιού στον πίνακα, μετά κοιτάξτε ένα κομμάτι λευκό χαρτί, και μετά κοιτάξτε πίσω. Το χιόνι θα φανεί ξαφνικά χρωματιστό, και ελαφρώς βρώμικο, και όμως πριν από μια στιγμή ο εγκέφαλός σας το ανέφερε ως λευκό.
Αυτό το κενό μεταξύ αυτού που είναι εκεί και αυτού που αναφέρουμε είναι το όλο θέμα. Κοιτάξτε μέσα στο χιόνι και αρχίστε να ονομάζετε τι βρίσκετε πραγματικά. Θα υπάρχει μπλε στις σκιασμένες κοιλότητες. Θα υπάρχει μια ροζ ή βερίκοκινη απόχρωση όπου φτάνει το τελευταίο φως του ήλιου. Θα υπάρχει ανοιχτό πράσινο όπου το έδαφος φαίνεται ή όπου φως αντανακλάται από κάτι κοντινό. Θα υπάρχει ένα ζεστό γκρι στον πατημένο δρόμο. Σε πολλούς από αυτούς τους καμβάδες, το πιο αγνό λευκό στην επιφάνεια χρησιμοποιείται πολύ φειδωλά, φυλαγμένο για μία ή δύο πινελιές, γιατί αν το χρησιμοποιήσεις νωρίς, δεν έχεις πού να πας μετά.
Στη συνέχεια, δείτε τα σκοτεινά σημεία, και παρατηρήστε πόσο λίγα είναι και πόσο χρώμα περιέχουν. Ένα γυμνό δέντρο ενάντια στο χιόνι δεν είναι μαύρο. Είναι ένα βαθύ βιολετί καφέ, και τα λεπτά πάνω κλαδιά του σπάνε σε μια ομίχλη όπου είναι πολύ λεπτά για να φανούν μεμονωμένα. Οι μορφές στο δρόμο είναι σκοτεινές πινελιές μάλλον παρά περιγραφές ανθρώπων, πνιγμένες φιγούρες μειωμένες στα περιγράμματά τους, και είναι τοποθετημένες ακριβώς εκεί που η σύνθεση χρειάζεται μια τελεία.
Υπάρχει ένας δεύτερος λόγος που ο χειμώνας τον βόλευε, και έχει να κάνει με την απλοποίηση. Το χιόνι αφαιρεί λεπτομέρειες. Θάβει το ακατάστατο μεσαίο έδαφος ενός τοπίου, τα αυλάκια και τα αγριόχορτα και τους φράχτες και τα εκατό μικρά περιστατικά που ένα καλοκαιρινό χωράφι είναι γεμάτο, και αφήνει μεγάλες καθαρές περιοχές και λίγα σκοτεινά κατακόρυφα. Ένα θέμα που θα ήταν απίστευτα πολυάσχολο τον Ιούλιο γίνεται, κάτω από έξι ίντσες χιόνι, τέσσερα ή πέντε σχήματα και μια απόφαση για τη θερμοκρασία. Για έναν ζωγράφο που ενδιαφέρεται για σχέσεις παρά για καταγραφές, αυτό δεν είναι απώλεια πληροφοριών. Είναι το τοπίο να επιμελείται στο μέρος που πραγματικά τον ενδιέφερε.
Τι να κοιτάξετε
Ξεκινήστε με τον ορίζοντα και προσπαθήστε να τον βρείτε. Στις περισσότερες χιονισμένες εικόνες αυτού του τύπου είναι ελάχιστα εκεί, επειδή ο ουρανός και το έδαφος είναι σκόπιμα σε κοντινές αποχρώσεις. Αυτή η εγγύτητα είναι αυτή που παράγει τη συγκεκριμένη ησυχία της εικόνας. Η αντίθεση είναι θόρυβος, και αυτή η εικόνα έχει σχεδόν καθόλου.
Στη συνέχεια, κοιτάξτε τον δρόμο. Το χιόνι σε έναν χρησιμοποιημένο δρόμο είναι μια καταγραφή της κυκλοφορίας, αυλακιών και πατημάτων και βρωμιάς που έχει ανέβει από κάτω, έτσι θα είναι πιο ζεστό και πιο σπασμένο από το παρθένο χιόνι εκατέρωθεν. Οι ζωγράφοι το αγαπούν αυτό γιατί ο δρόμος τους δίνει ένα κανάλι υφής που τρέχει στην απόσταση, και το μάτι σας θα το ακολουθήσει είτε το θέλετε είτε όχι.
Τώρα δείτε τις στέγες και πώς κάθεται το χιόνι πάνω τους. Είναι απλωμένο με χοντρές, σύντομες πινελιές που ξεχωρίζουν από την επιφάνεια, και κατά μήκος των γείσων το χρώμα συχνά σηκώνεται σε μια φυσική κορυφογραμμή. Αυτό το impasto δεν είναι φτιασιδωμα. Το πραγματικό χιόνι στην άκρη μιας στέγης είναι μια σωρευμένη κορυφογραμμή, και το χοντρό χρώμα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να το πεις.
Στη συνέχεια, κοιτάξτε τον ουρανό. Δεν είναι ένα φόντο. Είναι η πηγή φωτός, και τα πάντα στην εικόνα παίρνουν το χρώμα τους από αυτόν, οπότε ελέγξτε τη θερμοκρασία του ουρανού με τη θερμοκρασία του χιονιού και θα βρείτε ότι συμφωνούν ακριβώς. Αυτή η συμφωνία είναι αυτό που κάνει μια χιονισμένη σκηνή πειστική.
Τέλος, ψάξτε για τις ζεστές νότες. Ένα παράθυρο, μια καμινάδα, ένα κομμάτι τοίχου, το παλτό μιας φιγούρας. Υπάρχουν συνήθως μόνο λίγες, και είναι αυτές που εμποδίζουν την εικόνα να γίνει ένα κρύο γκρι πεδίο. Καλύψτε τις με ένα δάχτυλο και δείτε τη θερμοκρασία ολόκληρου του καμβά να πέφτει.
Πώς μια χιονισμένη εικόνα ζει σε ένα δωμάτιο
Η πρώτη έκπληξη για τους περισσότερους ανθρώπους είναι ότι ένας πίνακας με χιόνι δεν κάνει το δωμάτιο να νιώθει κρύο. Το κάνει να νιώθει φωτεινό. Επειδή ο καμβάς κυριαρχείται από υψηλές τιμές με πολύ λίγα σκοτεινά, αντανακλά πολύ φως πίσω στον χώρο, και θα φωτίσει έναν σκοτεινό τοίχο πιο αποτελεσματικά από μια εικόνα με έντονο χρώμα.
Η σχεδόν απουσία αντίθεσης το καθιστά εξαιρετικά εύκολο να τοποθετηθεί. Δεν υπάρχει δυνατή πινελιά για να συγκρουστεί με έναν καναπέ ή ένα χαλί, και η παλέτα, δροσερά λευκά με βιολετί και ένα ίχνος ζεστασιάς, είναι κοντά σε ουδέτερη. Θα σταθεί δίπλα σε λευκούς τοίχους, γκρι τοίχους, επένδυση ή τούβλο χωρίς διαφωνία.
Είναι καλύτερα να κρεμαστεί εκεί που δέχεται απαλό, ομοιόμορφο φως. Ένα προβολέας είναι το μόνο που το καταστρέφει, γιατί μια θερμή δέσμη σβήνει τις ωχρές περιοχές και καταστρέφει τις λεπτές διαβαθμίσεις από τις οποίες αποτελείται ολόκληρη η εικόνα. Το φυσικό φως της ημέρας, ή μια χαμηλή λάμπα σε απόσταση, είναι αυτό που θέλει.
Κρεμάστε το κάπου που περνάτε συχνά παρά κάπου που κάθεστε και κοιτάτε, και κρεμάστε το στο ύψος των ματιών. Η εικόνα είναι χτισμένη σε ήσυχες μεταβάσεις, έτσι δίνει τις ανταμοιβές της λίγο-λίγο, με τους μήνες. Και σε ένα πραγματικά κρύο πρωινό, όταν τα δικά σας παράθυρα έχουν γίνει επίπεδα και γκρι, κοιτάξτε το ξανά. Θα δείτε κάτι που ένας άντρας με μουδιασμένα χέρια στάθηκε στον δρόμο για να μάθει, το οποίο είναι ότι ένα τοπίο με όλο του το χρώμα φαινομενικά αφαιρεμένο έχει στην πραγματικότητα περισσότερο χρώμα από ένα καλοκαιρινό χωράφι.
