Φθινόπωρο στον Σηκουάνα, Αρζαντέιγ
Το φθινόπωρο σε ένα ποτάμι διαρκεί περίπου τρεις εβδομάδες. Τα φύλλα αλλάζουν και για ένα μικρό διάστημα η όχθη γίνεται χρυσή, σκουριασμένη και χάλκινη, ενώ το νερό από κάτω διπλασιάζει τα χρώματα και τα σκουραίνει κατά δύο τόνους. Έπειτα έρχεται μια καταιγίδα ή μια εβδομάδα βροχής και όλα τελειώνουν. Ένας ζωγράφος που θέλει να αποτυπώσει αυτό το φως πρέπει να βρίσκεται στο νερό ενώ συμβαίνει, κάθε μέρα που το επιτρέπει ο καιρός, γιατί δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία μέχρι τον επόμενο χρόνο.
Ο Μονέ ήταν τριάντα τριών ετών, ζούσε στο Αρζαντέιγ και ήταν το δεύτερο φθινόπωρο εκεί. Είχε ένα στούντιο-βάρκα, ένα επίπεδο σκάφος εξοπλισμένο για δουλειά, που του επέτρεπε να τοποθετείται στη μέση του ποταμού αντί στην άκρη του. Καθισμένος εκεί, η σύνθεση αλλάζει εντελώς. Η όχθη παύει να είναι πρώτο πλάνο και γίνεται μακρινή άκρη. Το νερό σε περιβάλλει και καταλαμβάνει το κάτω μισό ό,τι βλέπεις.
Τα χρόνια πριν την απώλεια
Έζησε στο Αρζαντέιγ από το 1871 έως το 1878. Εκείνα τα χρόνια παρήγαγε μια τεράστια σειρά ποταμίσιων πινάκων, και αυτός ο καμβάς ανήκει κοντά στην αρχή τους. Η Καμίγ, η πρώτη του σύζυγος, ζούσε ακόμη. Το νοικοκυριό ήταν νέο. Η πόλη ήταν ένα μέρος όπου οι άνθρωποι έρχονταν τα Σαββατοκύριακα για ιστιοπλοΐα, και το ποτάμι μετέφερε τόσο ψυχαγωγικά σκάφη όσο και εργατικά.
Η Καμίγ πέθανε το 1879, σε ηλικία τριάντα δύο ετών. Όλη η ιστορία του Μονέ χωρίζεται ανεπίσημα από αυτή την ημερομηνία, και αυτό αλλάζει τον τρόπο που διαβάζεται ένας πίνακας σαν αυτόν. Ζωγραφισμένος εκείνη τη στιγμή, είναι απλώς ένα καλό φθινοπωρινό απόγευμα σε ένα τμήμα του ποταμού. Κοιτάζοντάς τον εκ των υστέρων, γνωρίζοντας τι επεφύλασσε η επόμενη δεκαετία, γίνεται μια εικόνα μιας σταθερής ζωής που είχε μια σταθερή και αρκετά σύντομη λήξη.
Τίποτα από αυτά δεν βρίσκεται στο χρώμα. Δεν υπάρχει μελαγχολία στην απόδοση, ούτε συμβολισμός στα δέντρα. Είναι ένας φωτεινός, γρήγορος, γεμάτος αυτοπεποίθηση καμβάς από έναν άνθρωπο στη μέση της πιο ρέουσας περιόδου της πρώιμης καριέρας του. Το βάρος που κουβαλάει τώρα ήρθε αργότερα, από έξω, όπως συνήθως έρχεται το βάρος.
Δουλεύοντας από το νερό
Η ζωγραφική εν πλω επιβάλλει συνθήκες. Το υποστήριγμα κινείται. Το φως έρχεται πάνω σου από την επιφάνεια αλλά και από τον ουρανό, που σημαίνει ότι το κάτω μέρος των πάντων φωτίζεται, και όλη η σκηνή είναι πιο φωτεινή από ό,τι θα ήταν από την όχθη. Δεν υπάρχει πού να ακουμπήσεις τίποτα. Και είσαι δεσμευμένος: μόλις τοποθετήσεις τη βάρκα και ξεκινήσεις, η αλλαγή της οπτικής γωνίας σημαίνει μετακίνηση ολόκληρου του στούντιο.
Αυτό που παίρνεις σε αντάλλαγμα είναι η αντανάκλαση. Από την όχθη βλέπεις το νερό υπό ρηχή γωνία και οι αντανακλάσεις είναι συμπιεσμένες. Από τη μέση, χαμηλά στην επιφάνεια, ανοίγουν σε μακριές κάθετες στήλες που καθρεφτίζουν την όχθη σχεδόν πινελιά προς πινελιά. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που υπήρχε η βάρκα.
Παρατηρήστε πώς είναι ζωγραφισμένες οι αντανακλάσεις. Η ίδια η όχθη είναι χτισμένη από στιγμιαίες, συγκεντρωμένες πινελιές για το φύλλωμα. Η αντανάκλαση της όχθης είναι χτισμένη από μακρύτερες κάθετες πινελιές των ίδιων χρωμάτων, ελαφρώς πιο σκούρες, ελαφρώς πιο θαμπές, διακοπτόμενες εδώ και εκεί όπου η επιφάνεια σπάει. Αυτή η διακοπή είναι όλη η ψευδαίσθηση. Ένας τέλειος καθρέφτης θα έμοιαζε με γυαλί· ένας σπασμένος μοιάζει με νερό.
Πώς λειτουργεί το φθινοπωρινό χρώμα στην πραγματικότητα στη ζωγραφική
Οι αρχάριοι ζωγραφίζουν το φθινόπωρο με πορτοκαλί και ποτέ δεν φαίνεται σωστό. Ο λόγος είναι ότι το φθινοπωρινό φύλλωμα διαβάζεται ως χρυσό μόνο αν περιβάλλεται από τους σωστούς ψυχρούς τόνους. Κοιτάξτε μέσα στις μάζες των δέντρων εδώ και θα βρείτε πράσινο να κρατάει ακόμα στις σκιερές περιοχές, μπλε στα κενά όπου φαίνεται ο ουρανός, βιολετί στα βαθύτερα σημεία. Το ζεστό χρώμα δεν είναι παντού. Τοποθετείται εκεί όπου χτυπάει το φως, και γίνεται να καίει από ό,τι ψυχρό κάθεται δίπλα του.
Η ίδια λογική συνεχίζεται στο νερό. Το αντανακλώμενο χρυσό σπάει από πινελιές μπλε-γκρι ουρανού και από το τοπικό χρώμα του ίδιου του ποταμού, που είναι πρασινωπό και θαμπό. Αφαιρέστε αυτές τις διακοπές και η αντανάκλαση θα έμοιαζε με λεκές και όχι με επιφάνεια.
Το ίδιο νερό, ξανά και ξανά
Υπάρχει μια συνήθεια που διαμορφώνεται σε αυτόν τον καμβά και που τελικά θα τον καθόριζε. Ζωγραφίζει ένα τμήμα του ποταμού που έχει ήδη ζωγραφίσει, και θα ξαναζωγραφίσει, και ξανά μετά από αυτό, σε διαφορετικούς καιρούς και διαφορετικές εποχές και από ελαφρώς διαφορετικές θέσεις στο νερό.
Εκείνη την εποχή αυτό έμοιαζε με περιορισμό. Από έναν ζωγράφο αναμενόταν να ταξιδεύει, να συλλέγει θέματα, να φέρνει ποικιλία. Το να μένεις στο ίδιο μέρος και να επαναλαμβάνεις τον εαυτό σου δεν ήταν προφανώς καριέρα. Αλλά η επανάληψη σε ένα μοτίβο κάνει κάτι που κανένα ταξίδι δεν μπορεί. Αφαιρεί την καινοτομία από την εξίσωση. Όταν έχεις ζωγραφίσει μια στροφή του ποταμού σαράντα φορές, δεν σε ενδιαφέρει πια η στροφή. Σε ενδιαφέρει η διαφορά μεταξύ σήμερα και την τελευταία φορά, δηλαδή σε ενδιαφέρει το φως, που είναι το μόνο πράγμα που άλλαξε.
Δεκαεπτά ή δεκαοκτώ χρόνια αργότερα θα το επισημοποιούσε στους πίνακες με τα δεμάτια και μετά στις εκστρατείες με τους καθεδρικούς, δουλεύοντας πολλούς πίνακες ταυτόχρονα και περιστρέφοντάς τους καθώς οι συνθήκες άλλαζαν. Η επίσημη μέθοδος ήταν ακόμα στο μέλλον το 1873. Το ένστικτο πίσω από αυτήν είναι ήδη εδώ: έλα πίσω, κοίτα ξανά, παρατήρησε τι είναι διαφορετικό.
Το φθινόπωρο είναι η ιδανική εποχή για αυτό το ένστικτο, επειδή είναι η μόνη εποχή του χρόνου που ένα οικείο μέρος γίνεται προσωρινά μη αναγνωρίσιμο. Τα ίδια δέντρα που είχε ζωγραφίσει πράσινα τον Ιούλιο καίγονται. Το ίδιο νερό μεταφέρει ένα διαφορετικό χρώμα. Τίποτα δεν έχει μετακινηθεί και όλα έχουν αλλάξει, που είναι ακριβώς η ανακάλυψη πάνω στην οποία χτίστηκε όλη η μετέπειτα καριέρα του.
Διαβάζοντας τον καμβά
- Βρείτε τη γραμμή του νερού, και μετά συγκρίνετε την όχθη με την αντανάκλασή της. Η αντανάκλαση είναι πιο σκούρα σε αξία και πιο χαμηλή σε κορεσμό. Αυτή η σχέση είναι σταθερή και είναι αυτό που χρησιμοποιεί το μάτι σας για να ξεχωρίσει το πραγματικό από το αντανακλώμενο.
- Ψάξτε για τις πινελιές που σπάνε την αντανάκλαση οριζόντια. Σημαδεύουν πού κινούνταν το ποτάμι, και σχεδόν σίγουρα ζωγραφίστηκαν τελευταίες, από μια βάρκα που κινούνταν επίσης.
- Βρείτε τον ουρανό. Συνήθως υπάρχει λιγότερος από όσο θυμάστε, επειδή η σύνθεση δίνει τον περισσότερο καμβά στην όχθη και το διπλό της.
- Κάντε ένα βήμα πίσω μέχρι να ενωθούν οι μεμονωμένες πινελιές του φυλλώματος. Η απόσταση στην οποία τα δέντρα γίνονται δέντρα είναι η απόσταση από την οποία σχεδιάστηκε να φαίνεται ο πίνακας.
Πώς συμπεριφέρεται σε έναν πραγματικό τοίχο
Τα τοπία με κυρίαρχους ζεστούς τόνους είναι οι πιο φιλικοί πίνακες για να ζήσεις μαζί τους, και αυτός είναι ασυνήθιστα ισορροπημένος: χρυσό και χαλκός στο πάνω μισό, δροσερό πράσινο και μπλε-γκρι νερό κάτω, οπότε είναι ζεστός χωρίς να είναι γλυκερός.
Είναι στα καλύτερά του σε έναν τοίχο που δέχεται πραγματικό φως της ημέρας για μέρος της ημέρας, γιατί τα ζεστά περάσματα χρειάζονται φως για να παραμένουν φωτεινά. Σε ένα σκοτεινό δωμάτιο τα χρυσά γίνονται καφέ. Κάτω από ζεστά βραδινά φώτα γίνεται πιο πλούσιος και πιο φθινοπωρινός ακόμα, οπότε είναι ένας από εκείνους τους πίνακες που οι άνθρωποι προσέχουν περισσότερο το βράδυ παρά το μεσημέρι.
Οριζόντιο σχήμα με ισχυρή κεντρική ζώνη σημαίνει ότι θέλει πλάτος. Πάνω από έναν καναπέ, μια μακριά μπουφέ ή ένα κρεβάτι θα φαίνεται φυσικό· σε ένα στενό κομμάτι τοίχου θα νιώθει στριμωγμένος. Κρεμάστε τον στο ύψος των ματιών όταν κάθεστε και δώστε στη γραμμή του ορίζοντα την ευκαιρία να ευθυγραμμιστεί με το πού βρίσκονται τα μάτια των ανθρώπων όταν είναι στο δωμάτιο. Τα ποτάμια λειτουργούν καλύτερα όταν φαίνεστε να κάθεστε πάνω τους.
Για το περιβάλλον, του αρέσει το ζεστό ξύλο, ορείχαλκο, μαλλί, και τοίχοι σε κρεμ, πηλό, ελιά ή απαλό γκρι-πράσινο. Απέναντι σε ένα ψυχρό λευκό γίνεται αισθητά πιο ζωηρός· απέναντι σε ένα έντονο μπλε τοίχο γίνεται σχεδόν θεατρικός. Όποιος και αν είναι ο τοίχος, κρατήστε τον χώρο γύρω του αρκετά ήσυχο. Είναι ένας πίνακας μιας σύντομης εποχής, και οι σύντομες εποχές αξίζουν προσοχή.
Περισσότερα από αυτή τη συλλογή
Φέρτε αυτόν τον πίνακα στο σπίτι
Επιλέξτε ένα χειροποίητο λάδι σε καμβά για αυθεντική πινελιά ή μια εκτύπωση αρχειακού καμβά για καθαρή εικόνα μουσείου. Κάθε μέγεθος διατηρεί τις αρχικές αναλογίες.
Δείτε το έργο & τις επιλογές
Περαιτέρω ανάγνωση
Επαληθεύστε το πρωτότυπο στο High Museum of Art αρχείο συλλογής και συνεχίστε με τα σχετικά έργα στον κατάλογο.