Λεύκες, Ροζ Εφέ
Ο αέρας έχει κοπάσει. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να γνωρίζετε για αυτόν τον καμβά, και όλα τα υπόλοιπα απορρέουν από αυτό.
Όταν ο αέρας γίνεται εντελώς ακίνητος πάνω από ένα αργό ποτάμι, συνήθως στα δύο άκρα της ημέρας, το νερό παύει να είναι νερό και γίνεται ένα φύλλο γυαλιού με χρώμα μέσα του. Τα δέντρα που στέκονται κατά μήκος της όχθης αποκτούν ένα ακριβές αντίγραφο, που κρέμεται προς τα κάτω, ελαφρώς πιο σκούρο και ελαφρώς πιο μαλακό από τα πρωτότυπα. Ο ουρανός χάνει το μπλε του και γίνεται ρόδινος, και επειδή το ποτάμι τον αντανακλά, το ροζ είναι και στο νερό. Για μισή περίπου ώρα, το τοπίο είναι συμμετρικό.
Αυτή η εικόνα είναι εκείνη η μισή ώρα. Είναι το ήρεμο αδερφάκι των εκδοχών όπου οι λεύκες σπρώχνονται στο πλάι από τον καιρό, και η διαφορά μεταξύ τους δεν είναι θέμα διάθεσης. Είναι ένα εντελώς διαφορετικό πρόβλημα στη ζωγραφική.
Αυτά τα δέντρα του ανήκαν
Η σειρά φύτρωσε κατά μήκος του Επτ, σε απόσταση από το σπίτι του στη Ζιβερνί, το οποίο είχε νοικιάσει το 1883 και αγοράσει το 1890. Ήταν φυτεμένα για ξυλεία, στέκονταν στην πειθαρχημένη γραμμή που παράγει μόνο η εμπορική φύτευση, και επρόκειτο να πωληθούν και να κοπούν.
Ο Μονέ είχε ήδη αρχίσει να τα ζωγραφίζει. Αντί να δεχτεί μια επιβεβλημένη προθεσμία, πήγε στη δημοπρασία και αγόρασε ο ίδιος τα δέντρα, ώστε να μπορέσει να ολοκληρώσει τη σειρά.
Διαβάστε το ξανά αργά, γιατί η συνηθισμένη εκδοχή του ανέκδοτου το ισοπεδώνει. Ένας άντρας στα πενήντα του, που είχε περάσει σχεδόν όλη του την καριέρα με έλλειψη χρημάτων και μόλις είχε αποκτήσει πραγματικό εισόδημα από τους πίνακες με τα δεμάτια σιταριού που πωλούνταν μέσω του Ντιράν-Ρουέλ, επέλεξε να ξοδέψει αυτά τα νέα χρήματα αγοράζοντας μια συστάδα δέντρων, όχι για ξυλεία, όχι για γη, αλλά για να παραμείνει ένα θέμα στην ύπαρξη αρκετό καιρό ώστε το φως να ξανάρθει.
Έτσι μοιάζει η εμμονή όταν έχει επιταγές. Και γι’ αυτό μια εικόνα τόσο γαλήνια όσο αυτή έχει κάτι ελαφρώς άγριο από κάτω της.
Το ροζ είναι το πιο δύσκολο φως να ζωγραφιστεί
Το ζεστό βραδινό ή πρωινό φως είναι η παγίδα που έχει καταστρέψει περισσότερες τοπιογραφίες από οποιαδήποτε άλλη συνθήκη, γιατί το ροζ γίνεται σχεδόν αμέσως σακχαρώδες. Αυτό που κρατά αυτό εδώ τίμιο είναι ότι το ροζ δεν είναι παντού. Είναι συγκεντρωμένο στον ουρανό και στην αντανάκλασή του, και συγκρατείται από δροσερά πράσινα και μπλε-γκρι στο φύλλωμα, που βρίσκονται δίπλα του ως αντίθετα.
Παρατηρήστε πώς χειρίζεται τα ίδια τα δέντρα απέναντι σε αυτόν τον ουρανό. Δεν είναι καφέ ή μαύρα. Πάνω σε ροζ έδαφος, το φύλλωμα αυτή την ώρα γίνεται βαθύ μπλε-πράσινο και ελαφρώς βιολετί, και οι κορμοί παίρνουν μια ζεστή άκρη μόνο όπου το χαμηλό φως τους πιάνει από τη μία πλευρά. Αυτή η μοναδική ζεστή γραμμή που κατεβαίνει στην ηλιόλουστη άκρη ενός δροσερού κορμού κάνει τεράστια δουλειά. Είναι ο μόνος λόγος που τα δέντρα φαίνονται στρογγυλά και φωτισμένα, αντί να φαίνονται κολλημένα.
Μετά κοιτάξτε τον κορεσμό. Το πιο έντονο χρώμα στην εικόνα είναι συνήθως μια μικρή περιοχή, όχι μια μεγάλη. Χτίζει το εφέ κρατώντας το μεγαλύτερο μέρος του καμβά σε μια μαλακή, απαλή γκάμα και αφήνοντας ένα ή δύο περάσματα να κουβαλήσουν τη ζέστη. Απλώστε αυτή την ένταση σε όλη την επιφάνεια και παύει να διαβάζεται ως φως και αρχίζει να διαβάζεται ως διακόσμηση.
Τι να κοιτάξετε μόλις προσέξετε τη συμμετρία
Βάλτε ένα δάχτυλο οριζόντια στη γραμμή όπου η όχθη συναντά το νερό. Ό,τι είναι πάνω είναι ο κόσμος. Ό,τι είναι κάτω είναι ο ίδιος κόσμος, ανεστραμμένος, ελαφρώς πιο μαλακός και ελαφρώς πιο δροσερός. Αυτός ο καθρέφτης είναι το δομικό αστείο της εικόνας και το παίζει με απόλυτη σοβαρότητα.
Τώρα συγκρίνετε τα δύο μισά σωστά. Η αντανάκλαση δεν είναι ποτέ ακριβές αντίγραφο. Το ανακλώμενο χρώμα είναι πάντα λίγο πιο θαμπό και λίγο πιο σκούρο από την πηγή, και τα ανακλώμενα σχήματα είναι τεντωμένα κάθετα. Το παρατηρεί αυτό, και γι’ αυτό το νερό διαβάζεται ως νερό, αντί ως διπλωμένο κομμάτι χαρτί.
Κοιτάξτε την απόσταση μεταξύ των κορμών. Επειδή η σειρά υποχωρεί, τα διαστήματα στενεύουν όσο προχωρούν, συμπιέζοντας προς τη μία πλευρά του καμβά. Το μάτι σας διαβάζει αυτή τη συμπίεση ως ταχύτητα. Είναι το ίδιο εφέ με μια γραμμή τηλεγραφικών στύλων από ένα τρένο που κινείται, και είναι αυτό που εμποδίζει μια εικόνα ομοιόμορφα τοποθετημένων κατακόρυφων στοιχείων να είναι στατική.
Κοιτάξτε την κορυφή του καμβά, όπου οι κορυφές συχνά κόβονται από το κάδρο. Αυτό το κόψιμο είναι σκόπιμο. Αρνείται να αφήσει τα δέντρα να είναι ολόκληρα αντικείμενα με περιποιημένες κορυφές, γεγονός που σας αναγκάζει να τα διαβάσετε ως ένα μοτίβο που εκτείνεται πέρα από την εικόνα, αντί ως πορτρέτα μεμονωμένων δέντρων.
Κοιτάξτε το χρώμα στο νερό. Θα είναι στρωμένο με οριζόντιες πινελιές, αρκετά μακριές και αρκετά λείες σε σύγκριση με τις σπασμένες κάθετες πινελιές στο φύλλωμα. Ο ίδιος ο χειρισμός ξεχωρίζει το στερεό από το υγρό πριν καν εμπλακεί ο εγκέφαλός σας.
Και κοιτάξτε πώς καμπυλώνει η σειρά. Μια φυτεμένη σειρά δέντρων κατά μήκος μιας όχθης ποταμού ακολουθεί το ποτάμι, που σημαίνει ότι δεν είναι ποτέ πραγματικά ευθεία. Οι κορμοί περιγράφουν μια ρηχή αψίδα στον καμβά, και επειδή είναι ομοιόμορφα τοποθετημένοι κατά μήκος μιας καμπύλης, τα διαστήματα μεταξύ τους διαβάζονται ως ένας ρυθμός που επιταχύνει και επιβραδύνει, αντί ως ένας μετρονόμος. Αυτή η ελαφριά καμπή είναι η διαφορά μεταξύ ενός μοτίβου και ενός τόπου. Είναι επίσης αυτό που επιτρέπει στη σειρά να βγει από την εικόνα από τη μία πλευρά και να υπονοήσει ότι συνεχίζεται για αρκετή απόσταση, που είναι ακριβώς αυτό που έκανε.
Πώς ζει στον τοίχο
Αυτή είναι μια εικόνα με ισχυρή εσωτερική ηρεμία και μια πολύ ελεγχόμενη παλέτα: ρόζ, δροσερό πράσινο, ασημί γκρι και ένα μαλακό ζεστό φως. Κάνει ό,τι σχεδόν τίποτα άλλο δεν κάνει: προσθέτει ζεστασιά χωρίς να προσθέτει ενέργεια.
Αυτός ο συνδυασμός την καθιστά εξαιρετική για χώρους που προορίζονται για χαλάρωση. Ένα υπνοδωμάτιο, μια γωνιά ανάγνωσης, ο τοίχος απέναντι από την μπανιέρα σας, το τέλος ενός διαδρόμου. Έχει αρκετή δομή για να είναι ενδιαφέρουσα και όχι αρκετό περιστατικό για να αποσπά την προσοχή.
Ο κάθετος ρυθμός των κορμών σημαίνει ότι κολακεύει ψηλούς τοίχους και στενούς χώρους, και η κατοπτρική σύνθεση σημαίνει ότι είναι μία από τις λίγες εικόνες τοπίου που φαίνεται απόλυτα ολοκληρωμένη όταν κρεμιέται μόνη της, χωρίς να χρειάζεται ένα σύντροφο για να την ισορροπήσει. Η συμμετρία κάνει αυτή τη δουλειά εσωτερικά.
Πάνω σε απαλούς ζεστούς τοίχους γίνεται μαλακή και ατμοσφαιρική. Πάνω σε ένα βαθύτερο πράσινο ή σχιστόλιθο τοίχο, το ροζ αναδύεται και λάμπει. Αποφύγετε να την κρεμάσετε κάπου με σκληρό δροσερό φωτισμό από πάνω, που αφαιρεί τους ζεστούς τόνους και αφήνει τα γκρι να φαίνονται επίπεδα.
Η ήσυχη σε μια σειρά για τον χρόνο
Μεταξύ τους, οι καμβάδες με τις λεύκες δείχνουν τα ίδια δέντρα στον άνεμο, στο επίπεδο φως της ημέρας, σε έντονο χρώμα και σε αυτή την ακινησία. Μόνο μία είναι ήρεμη, και αξίζει να θυμόμαστε ότι η ηρεμία αγοράστηκε. Η εικόνα υπάρχει επειδή ο άνθρωπος που τη ζωγράφισε αρνήθηκε να αφήσει το θέμα να κοπεί πριν το δει σε όλα τα φώτα που μπορούσε να παράγει.
Αυτή φυλάσσεται στο Μουσείο Τέχνης του Ντάλας. Καταγράφει το σύντομο παράθυρο στην άκρη της ημέρας όταν το ποτάμι έμεινε ακίνητο και ο ουρανός έγινε ροζ πάνω από μια σειρά δέντρων που, πλέον, του ανήκαν.
Περισσότερα από αυτή τη συλλογή
Φέρτε αυτόν τον πίνακα στο σπίτι
Επιλέξτε ένα χειροποίητο λάδι σε καμβά για αυθεντική πινελιά ή μια εκτύπωση αρχειακού καμβά για καθαρή εικόνα μουσείου. Κάθε μέγεθος διατηρεί τις αρχικές αναλογίες.
Δείτε το έργο & τις επιλογές
Περαιτέρω ανάγνωση
Επαληθεύστε το πρωτότυπο στο Dallas Museum of Art αρχείο συλλογής και συνεχίστε με τα σχετικά έργα στον κατάλογο.