Σωρός Σανού κοντά στο Ζιβερνί
Το υγρό γρασίδι στις επτά το πρωί μουσκεύει έναν άντρα μέχρι το γόνατο μέσα σε είκοσι βήματα. Πρόσθεσε το βάρος ενός καμβά, ένα κουτί με μπογιές και ένα αναδιπλούμενο καβαλέτο με πόδια που βυθίζονται στο μαλακό έδαφος, και έχεις την πραγματική φυσική δουλειά της εικόνας: ένας μεσήλικας άντρας βγαίνει από ένα νοικιασμένο σπίτι σε μια επίπεδη κοιλάδα ποταμού για να σταθεί σε ένα χωράφι που ανήκει σε κάποιον άλλο, μπροστά σε ένα σωρό κομμένου σιταριού που δεν είναι η ιδέα κανενός για θέμα.
Ο Μονέ είχε νοικιάσει το σπίτι στο Ζιβερνί το 1883. Αυτός ο καμβάς προέρχεται από τον επόμενο χρόνο, όταν ήταν ακόμα νεοφερμένος σε ένα αγροτικό χωριό, προσπαθώντας ακόμα να καταλάβει τι μπορούσε να κάνει με την εξοχή γύρω του. Αξίζει να πούμε ξεκάθαρα τι δεν είναι αυτός ο πίνακας. Δεν είναι ένας από τους διάσημους καμβάδες με τα δεμάτια. Αυτοί ήρθαν αργότερα, γύρω στο 1890 και το 1891, όταν τελικά κατάλαβε τι μπορούσε να σηκώσει το αντικείμενο. Το 1884 απλώς κοίταζε ένα σωρό σε ένα χωράφι, χωρίς σύστημα, χωρίς σχέδιο για μια σειρά έργων, χωρίς καμία ιδέα ότι αυτό το σχήμα θα γινόταν τελικά αυτό με το οποίο θα συνδεόταν το όνομά του.
Η περιουσία κάποιου άλλου, η χρονιά κάποιου άλλου
Ένας τέτοιος σωρός δεν είναι σκηνικό. Είναι αποθηκευμένη εργασία. Το σιτάρι κόβεται, μαζεύεται και χτίζεται σε ένα αδιάβροχο ανάχωμα με διαμορφωμένη κορυφή, ώστε η βροχή να τρέχει έξω και ο κόκκος μέσα να παραμένει στεγνός μέχρι να αλωνιστεί. Ένας αγρότης που κοιτάζει αυτό το σχήμα βλέπει μια σεζόν δουλειάς και έναν χειμώνα χρημάτων που στέκεται σε ένα χωράφι. Είναι πιο κοντά σε τράπεζα παρά σε σωρό σανού.
Έτσι, ο ζωγράφος που κουβαλάει το καβαλέτο του στο χωράφι κάνει κάτι ελαφρώς παράλογο, και θα το ήξερε. Οι άνθρωποι που έχτισαν το πράγμα δούλευαν. Αυτός παρατηρούσε. Υπάρχει μια μακρά ιστορία ζωγράφων της πόλης που πήγαιναν στην εξοχή αναζητώντας γραφικούς χωρικούς, και το αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό αυτού του καμβά είναι ότι ο Μονέ δεν το έκανε αυτό. Δεν υπάρχει ανέκδοτο σε αυτόν. Καμία φιγούρα να ακουμπά σε ένα δικράνι για να σου πει πώς να νιώσεις. Μόνο το αντικείμενο, το έδαφος στο οποίο στέκεται και ο αέρας γύρω του.
Η θλίψη ήρθε αργότερα. Η Καμίλ, η πρώτη του σύζυγος, είχε πεθάνει το 1879 σε ηλικία τριάντα δύο ετών, και τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν τα πιο δύσκολα της ζωής του, επαγγελματικά και προσωπικά. Μέχρι το 1884 έχτιζε κάτι ξανά: ένα νοικοκυριό, μια ρουτίνα δουλειάς, ένα μέρος. Ένας άντρας που ζωγραφίζει το ίδιο χωράφι για τα επόμενα τριάντα χρόνια είναι ένας άντρας που έχει αποφασίσει να σταματήσει να κινείται.
Η δημιουργία
Αυτό είναι ζωγραφική καιρού σε μία συνεδρία, ή κοντά σε αυτό. Η εικόνα έπρεπε να αποτυπωθεί όσο διαρκούσαν οι συνθήκες, γι’ αυτό και το χειρισμό είναι γρήγορος και κατευθυντικός και το χρώμα είναι λεπτό σε σημεία όπου ο καμβάς φαίνεται ακόμα.
Παρατηρήστε πώς χτίζεται ο σωρός. Κοντές, καμπύλες, ακόλουθες πινελιές που ακολουθούν τη φόρμα, έτσι ώστε τα ίχνη του πινέλου να αποτυπώνουν τη στρογγυλότητα της στέγης. Συγκρίνετέ το τώρα με το χωράφι. Το έδαφος είναι ζωγραφισμένο με διαφορετικό ρυθμό, πιο επίπεδο και πιο οριζόντιο, με πινελιές που διατρέχουν την εικόνα αντί να περιβάλλουν μια φόρμα. Δύο είδη σημαδιών για δύο είδη πραγμάτων. Αυτή είναι ολόκληρη η γραμματική της υπαίθριας ζωγραφικής σε έναν καμβά.
Το χρώμα της σκιάς είναι όπου γίνεται η πραγματική δουλειά. Η σκιασμένη πλευρά του σωρού δεν είναι καφέ, ούτε είναι το τοπικό χρώμα του άχυρου σκουρότερο. Κουβαλάει μπλε και βιολετί δανεισμένα από τον ουρανό από πάνω του και πράσινο που αναπηδά από το γρασίδι από κάτω του. Η σκιά, με αυτόν τον τρόπο εργασίας, δεν είναι απουσία φωτός. Είναι φως που φτάνει από διαφορετική κατεύθυνση, με διαφορετικό χρώμα.
Ένα χωράφι είναι ένα εργαστήρι χωρίς τοίχους
Οι πρακτικές συνθήκες αυτού του είδους ζωγραφικής σπάνια περιγράφονται, και εξηγούν πολλά για το πώς φαίνεται η εικόνα. Δεν υπάρχει καταφύγιο. Το φως αλλάζει συνεχώς, πράγμα που σημαίνει ότι η σκιά που άρχισες να ζωγραφίζεις έχει μετακινηθεί μέχρι να φτάσεις στην άλλη πλευρά του καμβά. Ο αέρας σηκώνει σκόνη και σπόρους πάνω στη μπογιά. Έντομα προσγειώνονται και μένουν εκεί. Το έδαφος είναι μαλακό, έτσι το καβαλέτο καθιζάνει άνισα κατά τη διάρκεια μιας ώρας και πρέπει να επαναρυθμιστεί.
Στη συνέχεια, υπάρχει το ζήτημα του πότε να σταματήσεις. Ένας πίνακας στούντιο μπορεί να δουλευτεί για εβδομάδες. Ένας πίνακας υπαίθρου έχει μια φυσική προθεσμία, γιατί όταν ο ήλιος έχει μετακινηθεί αρκετά, το θέμα για το οποίο ήρθες δεν υπάρχει πια, και το να συνεχίσεις σημαίνει να ζωγραφίζεις μια διαφορετική μέρα στον ίδιο καμβά. Κάθε έμπειρος υπαίθριος ζωγράφος ξέρει τη συγκεκριμένη δυστυχία μιας συνεδρίας που έχει διαρκέσει πολύ, όπου η εικόνα καταστρέφεται αργά από την ευσυνειδησία.
Μπορείτε να δείτε την πειθαρχία στη μπογιά. Τα περάσματα γίνονται μια φορά και αφήνονται. Υπάρχει πολύ λίγο ξύσιμο, πολύ λίγη διόρθωση, σχεδόν καθόλου σχολαστικότητα στις άκρες. Όπου μια περιοχή είναι λεπτή, έμεινε λεπτή. Αυτό δεν είναι απροσεξία. Είναι ένας άντρας που δουλεύει γρήγορα και ξέρει ότι η πρώτη δήλωση μιας σχέσης χρωμάτων, που γίνεται ενώ κοιτάζει, είναι συνήθως πιο αληθινή από την τρίτη, που γίνεται ενώ σκέφτεται.
Και μετά υπάρχει ο περίπατος για το σπίτι κουβαλώντας έναν υγρό καμβά και ένα φορτωμένο κουτί σε ένα χωράφι, που είναι από μόνος του ένα επιχείρημα για το να ζωγραφίζεις γρήγορα.
Τι να κοιτάξετε τώρα
- Βρείτε τη βάση του σωρού. Παρατηρήστε ότι δεν κάθεται στο χωράφι με μια καθαρή γραμμή κοπής. Είναι στρωμένο στο γρασίδι, με την άκρη του σπασμένη και διακοπτόμενη, που είναι αυτό που κάνει τη μάζα να αισθάνεται βαριά και όχι κολλημένη.
- Συγκρίνετε τη φωτισμένη πλευρά και τη σκιασμένη πλευρά και προσπαθήστε να ονομάσετε τις πραγματικές αποχρώσεις. Οι περισσότεροι λένε χρυσό και καφέ. Κοιτάξτε ξανά και θα βρείτε τριανταφυλλί, πράσινο και λιλά να κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς.
- Ακολουθήστε τον ορίζοντα. Είναι χαμηλός, ήσυχος και απαλά δηλωμένος, έτσι ο σωρός κυριαρχεί σε μια πολύ μεγάλη ποσότητα άδειου ουρανού και χωραφιού. Σχεδόν τίποτα άλλο στην εικόνα δεν ανταγωνίζεται.
- Πισωπατήστε και ελέγξτε τη σιλουέτα. Ο σωρός διαβάζεται ως ένα ενιαίο καθαρό σχήμα από οποιαδήποτε απόσταση. Αυτή η ευκρίνεια είναι ο λόγος που ο Μονέ επέστρεψε σε αυτό το μοτίβο για χρόνια μετά.
Η εικόνα που του έμαθε τι να κάνει μετά
Υπάρχει ένας λόγος που αυτός ο καμβάς είναι πιο ενδιαφέρων από ό,τι υποδηλώνει το μέτριο θέμα του. Έξι ή επτά χρόνια μετά, ο Μονέ θα έπαιρνε ακριβώς αυτό το σχήμα και θα το χρησιμοποιούσε για να αποδείξει ότι το φως, όχι τα αντικείμενα, είναι το πραγματικό περιεχόμενο ενός πίνακα. Θα έστηνε πολλούς καμβάδες ταυτόχρονα και θα εναλλάσσονταν μεταξύ τους καθώς κινούνταν ο ήλιος, και θα το έκανε με ένα σωρό, όχι με έναν καθεδρικό ναό ή ένα πρόσωπο, επειδή ένας σωρός είναι βλακωδώς απλός. Ένα απλό σχήμα αφήνει όλα τα άλλα να αφορούν το φως.
Μπορείτε να δείτε την ανακάλυψη να γίνεται εδώ, πριν ξέρει ότι την κάνει. Ο σωρός είναι ήδη μειωμένος. Η ιστορία έχει ήδη φύγει. Αυτό που απομένει είναι το συνηθισμένο θαύμα ότι ένας σωρός από αποξηραμένο γρασίδι, φωτισμένος από τη μία πλευρά, είναι ένα μικρό γεγονός χρώματος.
Πώς συμπεριφέρεται σε έναν πραγματικό τοίχο
Η οριζόντια μορφή, ο χαμηλός ορίζοντας και μια ισχυρή κεντρική μάζα κάνουν αυτόν έναν από τους πιο εύκολους μοτίβους του Μονέ για να ζήσει κανείς μαζί του. Η σύνθεση είναι ήρεμη και το μάτι ηρεμεί γρήγορα, που σημαίνει ότι λειτουργεί σε δωμάτια όπου δεν θέλετε η τέχνη να υψώνει τη φωνή της: ένα υπνοδωμάτιο, ένας τοίχος τραπεζαρίας, ένας διάδρομος με μεγάλη προσέγγιση.
Η παλέτα είναι ζεστή και γήινη με δροσερές σκιές, έτσι ταιριάζει καλά με δρυς, μαλλί, τερακότα, πέτρα και οποιοδήποτε χρώμα τοίχου στην κρεμ έως πήλινη γκάμα. Σε έναν κρύο μπλε-γκρι τοίχο γίνεται αισθητά πιο χρυσός σε αντίθεση, που είναι μια πραγματικά διαφορετική εικόνα και αξίζει να δοκιμάσετε αν έχετε την επιλογή.
Δώστε του καλό γενικό φως και όχι ένα σκληρό σποτ. Οι λεπτές αποχρώσεις σε αυτόν τον καμβά ζουν στο σκιασμένο μισό του σωρού, και μια φωτεινή κατευθυντική δέσμη θα ισοπεδώσει ακριβώς το μέρος που θέλετε να μπορείτε να διαβάσετε. Και κρεμάστε το αρκετά χαμηλά ώστε ο ορίζοντας να κάθεται κοντά στη γραμμή των ματιών σας όταν στέκεστε. Οι πίνακες πεδίου λειτουργούν καλύτερα όταν το έδαφος φαίνεται να βγαίνει από το κάδρο προς τα πόδια σας, που είναι, τελικά, πώς φαινόταν στον άντρα που στεκόταν στο υγρό γρασίδι.
Περισσότερα από αυτή τη συλλογή
Φέρτε αυτόν τον πίνακα στο σπίτι
Επιλέξτε ένα χειροποίητο λάδι σε καμβά για αυθεντική πινελιά ή μια εκτύπωση αρχειακού καμβά για καθαρή εικόνα μουσείου. Κάθε μέγεθος διατηρεί τις αρχικές αναλογίες.
Δείτε το έργο & τις επιλογές
Περαιτέρω ανάγνωση
Επαληθεύστε το πρωτότυπο στο Pushkin Museum of Fine Arts αρχείο συλλογής και συνεχίστε με τα σχετικά έργα στον κατάλογο.