Λίμνη με Νούφαρα
Σταθείτε στην άκρη μιας λίμνης στο κατακαλόκαιρο και κοιτάξτε κατευθείαν μέσα της. Θα διαπιστώσετε ότι δεν μπορείτε να αποφασίσετε τι ακριβώς βλέπετε. Υπάρχει η επιφάνεια, με τα επιπλέοντα φύλλα και το λεπτό στρώμα σκόνης και γύρης πάνω στο νερό. Υπάρχει η αντανάκλαση, που είναι ο ουρανός και τα δέντρα, να φαίνονται να κρέμονται κάτω από τα πόδια σας. Και υπάρχει το βάθος, όπου οι μίσχοι κατεβαίνουν σε μια καφε-πράσινη αχλή. Και τα τρία καταλαμβάνουν τον ίδιο χώρο ταυτόχρονα, και το μάτι σας αρνείται να τα ιεραρχήσει.
Αυτή η σύγχυση είναι το θέμα αυτού του πίνακα. Δεν υπάρχει ορίζοντας, ούτε όχθη, ούτε ουρανός εκτός από τον ουρανό που βρίσκεται μέσα στο νερό. Το κάδρο γεμίζει εξ ολοκλήρου με μια επιφάνεια που είναι ταυτόχρονα παράθυρο, και ολόκληρο το έργο γέρνει προς το μέρος σας. Ο Μονέ ήταν εβδομήντα εννέα ετών όταν τον φιλοτέχνησε. Κοιτούσε αυτό το νερό για ένα τέταρτο του αιώνα ήδη, και είχε εγκαταλείψει την ιδέα ότι ένα τοπίο χρειάζεται έδαφος.
Μια λίμνη για την οποία έπρεπε να παλέψει
Το νερό δεν είναι φυσικό. Νοίκιασε το σπίτι στο Ζιβερνί το 1883 και το αγόρασε το 1890, και από το 1893 άρχισε να φτιάχνει μια λίμνη, εκτρέποντας το μικρό ποτάμι Επτ για να τη γεμίσει. Οι ντόπιοι αγρότες διαμαρτυρήθηκαν. Το νερό δεν είναι διακόσμηση σε ένα αγροτικό χωριό. Είναι άρδευση, είναι ζωικό κεφάλαιο, είναι ένα πράγμα πάνω στο οποίο οι άνθρωποι έχουν δικαιώματα, και ένας νεοφερμένος από τον κόσμο της τέχνης που προτείνει να το εκτρέψει για να καλλιεργήσει λουλούδια για να τα κοιτάζει δεν ήταν ένας προφανώς λογικός γείτονας.
Τελικά επικράτησε. Η ιαπωνική γέφυρα ανεγέρθηκε το 1895 και η φύτευση πύκνωνε χρόνο με τον χρόνο. Κάθε φύλλο σε αυτόν τον πίνακα βρίσκεται σε νερό για το οποίο ένας άνθρωπος επιχειρηματολόγησε, πλήρωσε και έσκαψε. Αξίζει να το θυμάστε αυτό, γιατί αυτοί οι ύστεροι καμβάδες συχνά περιγράφονται ως γαλήνιοι, και η γαλήνη δεν είναι πραγματικά αυτό που είναι. Είναι το καταγραφικό ενός εμμονικού που αναμόρφωσε ένα κομμάτι της εξοχής ώστε ένα άτομο να μπορεί να κοιτάζει τα ίδια είκοσι τετραγωνικά μέτρα για το υπόλοιπο της ζωής του.
Τα μάτια
Ο καταρράκτης διαγνώστηκε γύρω στο 1912. Δεν υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση μέχρι το 1923. Αυτό σημαίνει περίπου έντεκα χρόνια ζωγραφικής με φακούς που σιγά-σιγά θόλωναν και κιτρίνιζαν, και αυτός ο καμβάς βρίσκεται κοντά στο τέλος αυτής της περιόδου.
Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για έναν ζωγράφο του οποίου ολόκληρη η πρακτική ήταν η ακριβής καταγραφή του χρώματος. Ο καταρράκτης δεν προκαλεί μόνο θόλωμα. Αλλάζει την ισορροπία του φωτός που φτάνει στο μάτι, θερμαίνοντας και σκοτεινιάζοντας, μειώνοντας πρώτα τις ψυχρές αποχρώσεις. Ο πιο εξαρτημένος από το χρώμα ζωγράφος εν ζωή έχανε την αξιόπιστη πρόσβαση στο χρώμα, και συνέχισε, σε μεγάλη κλίμακα, καθημερινά, για μια δεκαετία.
Μπορείτε να δείτε τις συνέπειες στην τεχνική εδώ. Οι πινελιές είναι φαρδιές και γεμάτες αυτοπεποίθηση, το σχέδιο απορροφάται πλήρως στο χρώμα, και το χρώμα είναι υψηλό και ζεστό. Το αν αυτό οφείλεται στην αποτυχία της όρασης ή στην κατακτημένη ελευθερία είναι ένα ερώτημα που οι άνθρωποι συζητούν εδώ και έναν αιώνα, και ειλικρινά, είναι πιθανόν και τα δύο. Εξήντα χρόνια παρατήρησης δίνουν σε έναν άνθρωπο αρκετό υλικό για να ζωγραφίζει ακόμα και όταν το όργανο αποτυγχάνει.
Μια λίμνη είναι μια μηχανή που χρειάζεται φροντίδα
Οι υδάτινοι κήποι δεν αφήνονται στην τύχη τους. Τα νούφαρα εξαπλώνονται και πρέπει να αραιωθούν ή κλείνουν εντελώς την επιφάνεια και δεν μένει νερό για να αντανακλά τίποτα. Τα πεσμένα φύλλα βουλιάζουν και σαπίζουν και σκουραίνουν το νερό. Το φύκι ανθεί σε ζεστό καιρό. Τα ίδια τα φύλλα μαζεύουν σκόνη, και μια λίμνη που δεν καθαρίζεται μοιάζει με επιφανειακό στρώμα βρωμιάς παρά με καθρέφτη.
Έτσι, πίσω από κάθε έναν από αυτούς τους πίνακες υπάρχει μια ρουτίνα συντήρησης. Η λίμνη σε αυτόν τον καμβά διαχειριζόταν συνεχώς, η επιφάνειά της κρατιόταν ανοιχτή σε μερικά σημεία και πυκνή σε άλλα, επειδή η σύνθεση που ήθελε ο Μονέ εξαρτιόταν από την αναλογία μεταξύ καλυμμένου και καθαρού νερού. Δεν ζωγράφιζε ένα φυσικό σκηνικό. Ζωγράφιζε μια διάταξη που είχε φυτέψει, σκάψει, εκτρέψει ένα ποτάμι για να γεμίσει, και στη συνέχεια επιμελήθηκε για είκοσι πέντε χρόνια.
Αυτή είναι μια ασυνήθιστη σχέση μεταξύ ενός ζωγράφου και του θέματός του. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες βρίσκουν ένα θέμα. Αυτός το κατασκεύασε, και στη συνέχεια πέρασε δεκαετίες προσαρμόζοντάς το ώστε να συνεχίσει να του παρέχει εικόνες. Μέχρι το 1919, η λίμνη και οι πίνακες είχαν γίνει ένα ενιαίο κλειστό σύστημα: ο κήπος παρείχε το θέμα, το θέμα παρείχε το έργο, το έργο πλήρωνε για τον κήπο.
Αυτό εξηγεί επίσης την περίεργη αυτοπεποίθηση των ύστερων καμβάδων. Ένας άνθρωπος που έχει κοιτάξει το ίδιο νερό κάθε μέρα για ένα τέταρτο του αιώνα δεν χρειάζεται να ελέγξει τίποτα. Ξέρει πού βρίσκονται τα φύλλα, πώς πέφτουν οι αντανακλάσεις κάθε ώρα, τι κάνουν οι ιτιές στο μακρινό άκρο της λίμνης τον Αύγουστο. Σε εκείνο το σημείο, τα μάτια έχουν λιγότερη σημασία από ό,τι στο παρελθόν, κάτι που ήταν τυχερό.
Ζωγραφίζοντας μια επιφάνεια που είναι επίσης παράθυρο
Παρατηρήστε πώς είναι οργανωμένη η εικόνα. Τα φύλλα των νούφαρων διαβάζονται ως οριζόντιες ελλείψεις, ξαπλωμένα επίπεδα, απομακρυνόμενα καθώς γίνονται μικρότερα και πιο κοντά το ένα στο άλλο προς την κορυφή του καμβά. Αυτή είναι η μόνη ένδειξη προοπτικής σε ολόκληρο τον πίνακα, και αρκεί. Ανάμεσά τους και κάτω από αυτά, τα αντανακλώμενα δέντρα και ο ουρανός τρέχουν κάθετα, πέφτοντας μέσα στο νερό.
Έτσι, έχετε δύο κατευθυντικά συστήματα που διασταυρώνονται: επίπεδα πράγματα που απομακρύνονται από εσάς, και ανακλώμενα πράγματα που πέφτουν προς τα κάτω. Αυτή η διασταύρωση είναι ο λόγος που ο χώρος αισθάνεται ασταθής και το μάτι συνεχώς κινείται. Είναι επίσης ο λόγος που αυτοί οι πίνακες, που δεν περιέχουν κανένα γεγονός, δεν είναι βαρετοί να τους κοιτάς. Η εικόνα δεν σας επιτρέπει να εγκατασταθείτε σε μια ενιαία ανάγνωση του πού βρίσκεται το καθετί.
Το χρώμα εφαρμόζεται με μακριές, γεμάτες πινελιές, συχνά βρεγμένο σε βρεγμένο, με το πινέλο να στρίβει καθώς ταξιδεύει. Σε ορισμένα σημεία το χρώμα τρίβεται λεπτό και η υφή του καμβά διαφαίνεται· σε άλλα στέκεται όρθιο σαν σχοινί από χρωστική. Πλησιάστε και δεν υπάρχει νερό, ούτε λουλούδι, τίποτα παρά σημάδια. Κάντε τέσσερα βήματα πίσω και κλείνει σε μια λίμνη τόσο πειστικά που οι άνθρωποι γέρνουν προς το μέρος της.
Τι να προσέξετε
- Βρείτε πρώτα τα πιο σκοτεινά περάσματα. Δεν είναι σκιές πάνω στο νερό. Είναι οι αντανακλάσεις των δέντρων, και διαβάζονται ως βάθος, που είναι το μεγάλο κόλπο ολόκληρης της ύστερης σειράς.
- Ακολουθήστε μια γραμμή από φύλλα νούφαρου από το κάτω άκρο προς τα πάνω και παρατηρήστε πώς συμπιέζονται. Αυτή η συμπίεση κάνει όλη τη δουλειά που θα έκανε κανονικά ένας ορίζοντας.
- Ψάξτε για τα λουλούδια. Είναι συνήθως το μόνο σημείο του καμβά με μια πραγματικά ανοιχτόχρωμη, αδιαφανή πινελιά, που τοποθετείται τελευταίο, εξέχοντας πάνω από όλα τα άλλα.
- Προσπαθήστε να βρείτε την άκρη της λίμνης. Δεν θα την βρείτε. Την έκοψε επίτηδες, ώστε το νερό να μην έχει όριο και ο πίνακας να συμπεριφέρεται σαν ένα κομμάτι κομμένο από κάτι ατελείωτο.
Πώς συμπεριφέρεται σε έναν πραγματικό τοίχο
Μια ολοκληρωμένη σύνθεση χωρίς ορίζοντα είναι ένα πραγματικά διαφορετικό αντικείμενο για να ζεις μαζί του. Δεν υπάρχει σωστή κορυφή και καμία αγκυρωτική γραμμή, έτσι ο πίνακας δεν επιβάλλει μια κατεύθυνση στο δωμάτιο όπως κάνει ένα τοπίο. Κάθεται σαν ένα πάνελ χρώματος που αποκαλύπτεται ως ένας τόπος όταν το πλησιάζεις.
Αυτό το καθιστά εξαιρετικό από απόσταση και ακόμα καλύτερο από κοντά, που είναι ένας σπάνιος συνδυασμός. Τοποθετήστε το εκεί όπου οι άνθρωποι περνούν από μερικά βήματα και περιστασιακά κάθονται κοντά, και θα λειτουργήσει και στα δύο εύρη. Σημαίνει επίσης ότι μπορεί να πάει σε έναν τοίχο που βρίσκεται στο πλάι ενός δωματίου χωρίς να φαίνεται κακοτοποθετημένο.
Το πράσινο, το μπλε-βιολετί και το ροζ κυριαρχούν, με ζεστούς ώχρινους τόνους στο νερό. Είναι άνετο απέναντι σε λευκούς, ανοιχτούς γκρι και απαλούς πράσινους τοίχους, και γίνεται εκπληκτικά πλούσιο απέναντι σε ένα βαθύ κάρβουνο ή σκούρο πράσινο, όπου οι πινελιές των λουλουδιών ξεπετάγονται. Αποφύγετε να το κρεμάσετε δίπλα σε οτιδήποτε με έντονο μοτίβο, καθώς ο ίδιος ο καμβάς είναι όλος υφή και τα δύο θα δονούνται το ένα ενάντια στο άλλο.
Φωτίστε το ομοιόμορφα και γενναιόδωρα. Αυτός είναι ένας πίνακας χωρίς σκοτεινή γωνία για να κρύψει προβλήματα, και θέλει αρκετό φως για να μην γίνουν τα πράσινα λασπωμένα το βράδυ. Κρεμάστε το χαμηλά. Οι λίμνες κοιτάζονται από ψηλά, και η εικόνα είναι πιο πειστική όταν το μάτι σας μπαίνει από πάνω.
Περισσότερα από αυτή τη συλλογή
Φέρτε αυτόν τον πίνακα στο σπίτι
Επιλέξτε ένα χειροποίητο λάδι σε καμβά για αυθεντική πινελιά ή μια εκτύπωση αρχειακού καμβά για καθαρή εικόνα μουσείου. Κάθε μέγεθος διατηρεί τις αρχικές αναλογίες.
Δείτε το έργο & τις επιλογές
Περαιτέρω ανάγνωση
Επαληθεύστε το πρωτότυπο στο Tel Aviv Museum of Art αρχείο συλλογής και συνεχίστε με τα σχετικά έργα στον κατάλογο.