Γυναίκα με Ομπρέλα, Στροφή Αριστερά: Το Πρόσωπο που Επέλεξε να Μη Ζωγραφίσει
Σταθείτε στη βάση ενός μικρού υψώματος μια μέρα με αέρα και κοιτάξτε ψηλά κάποιον που στέκεται στην κορυφή. Δεν θα δείτε το έδαφος πίσω του. Θα τον δείτε μόνο με τον ουρανό ως φόντο, υπερυψωμένο από τη γωνία, μεγαλύτερο από ό,τι είναι, με τον αέρα να τραβάει τα ρούχα του σε σχήματα που δεν διάλεξε. Το γρασίδι στην κορυφή της πλαγιάς θα κινείται. Το περίγραμμά του δεν θα μένει ακίνητο.
Αυτή είναι η θέση στην οποία σας βάζει αυτός ο πίνακας, και επιλέχθηκε σκόπιμα το 1886 από έναν άνδρα που είχε φτιάξει την ίδια εικόνα άλλη μια φορά, έντεκα χρόνια νωρίτερα, με μια διαφορετική γυναίκα μέσα.
Η πόζα που είχε ήδη χρησιμοποιήσει
Στα μέσα της δεκαετίας του 1870, στο Αρζαντέιγ, είχε ζωγραφίσει μια γυναίκα σε ένα ύψωμα με ομπρέλα, ιδωμένη από χαμηλά, με τον αέρα στο φόρεμά της, και ένα παιδί λίγο πιο πίσω. Η γυναίκα ήταν η Καμίγ, που ήταν στο επίκεντρο της ζωής του από τότε που ήταν νέος και άφραγκος, που ήταν έγκυος στο Παρίσι ενώ εκείνος ζωγράφιζε την ακτή το 1867, και που ήταν ήδη χρόνια νεκρή όταν στήθηκε μπροστά σε αυτή τη δεύτερη εκδοχή.
Το 1886 επέστρεψε σε αυτή τη σύνθεση. Ίδια χαμηλή οπτική γωνία, ίδια φιγούρα σε μια όχθη μπροστά στον ανοιχτό ουρανό, ίδια ομπρέλα, ίδιος αέρας. Το μοντέλο ήταν μια νεαρή γυναίκα του νοικοκυριού του στο Ζιβερνί, και ο πίνακας δεν είναι πορτρέτο της.
Μπορείτε να το δείτε με μια ματιά, γιατί το πρόσωπο δεν είναι ζωγραφισμένο. Υπάρχουν χαρακτηριστικά που υπονοούνται κάτω από τη σκιά της ομπρέλας, αλλά τίποτα που να μπορείτε να αναγνωρίσετε, τίποτα που να μπορείτε να αναγνωρίσετε σε έναν δρόμο. Δεν του έλειψε ο χρόνος. Όλα τα άλλα στον καμβά είναι δουλεμένα με τεράστια προσοχή. Το πρόσωπο μένει ανοιχτό επίτηδες.
Τι συμβαίνει όταν λείπει ένα πρόσωπο
Ένα ζωγραφισμένο πρόσωπο είναι μαγνήτης. Βάλτε ένα σε μια εικόνα και όλα τα άλλα γίνονται φόντο, γιατί οι άνθρωποι κοιτάζουν πρώτα τα πρόσωπα, πάντα, και μόλις βρούμε ένα, αρχίζουμε να ρωτάμε για το άτομο παρά για την εικόνα.
Αφαιρέστε το πρόσωπο και κάτι περίεργο συμβαίνει. Η φιγούρα σταματά να είναι ένα συγκεκριμένο άτομο και γίνεται μια παρουσία, ένα σχήμα με βάρος, στάση και κατεύθυνση προσοχής. Δεν μπορείτε να ρωτήσετε ποια είναι, οπότε αρχίζετε να παρατηρείτε πώς στέκεται, πώς τη χτυπάει ο αέρας, πόσο πάνω από εσάς βρίσκεται, πώς το φως περνά μέσα από την ομπρέλα και βάφει το πάνω μέρος του σώματός της με αντανακλώμενο χρώμα.
Αλλάζει επίσης τη συναισθηματική θερμοκρασία με τρόπο που είναι δύσκολο να ονομαστεί και εύκολο να νιώσει κανείς. Αυτή είναι μια εικόνα μιας γυναίκας στραμμένης εν μέρει μακριά, ψηλά, στραμμένης αριστερά, με την ταυτότητά της να αποσιωπάται. Ό,τι κι αν κάνει, δεν σας την προσφέρει. Έχει περισσότερα κοινά με τη μνήμη ενός ατόμου που είδατε σύντομα από απόσταση παρά με ένα πορτρέτο, και αξίζει να γνωρίζετε ότι η σύνθεση που αναβιώνει ανήκε σε κάποιον που δεν μπορούσε να ζωγραφιστεί ξανά.
Υπάρχει και ένας τεχνικός λόγος, και οι δύο δεν αλληλοαναιρούνται. Ένα πρόσωπο ζωγραφισμένο σε αυτή την κλίμακα, κάτω από ομπρέλα, με φόντο τον ουρανό, θα έπρεπε να τελειωθεί σε επίπεδο λεπτομέρειας που τίποτα άλλο στον καμβά δεν πλησιάζει, και τη στιγμή που τελειώνετε ένα πέρασμα σε υψηλότερο επίπεδο από τους γείτονές του, η εικόνα χωρίζεται στα δύο. Η φιγούρα θα γινόταν ένα πορτρέτο κολλημένο σε ένα τοπίο-σκίτσο. Αφήνοντας το κεφάλι στο ίδιο επίπεδο φινιρίσματος με το γρασίδι και το φόρεμα κρατάει όλη την επιφάνεια να μιλάει μια γλώσσα, που είναι ακριβώς αυτό που ένας ζωγράφος που δουλεύει σε εξωτερικό χώρο με αέρα πρέπει να επιμείνει για να κρατηθεί το πράγμα μαζί.
Η δημιουργία του
Η ζωγραφική φιγούρας σε εξωτερικό χώρο είναι πολύ πιο δύσκολη από το τοπίο σε εξωτερικό χώρο, και αυτός είναι ένας από τους λόγους που ο πίνακας είναι ασυνήθιστος. Το τοπίο τουλάχιστον μένει εκεί που το βάζεις. Ένα άτομο που στέκεται σε μια εκτεθειμένη όχθη με τον αέρα νιώθει άβολα μέσα σε δέκα λεπτά και εξαντλείται μέσα σε μια ώρα, και κάθε φορά που μετατοπίζει το βάρος του, ολόκληρο το περίγραμμα αλλάζει.
Το πρόβλημα φωτισμού είναι χειρότερο. Η φιγούρα είναι με φόντο τον ουρανό, που σημαίνει ότι είναι σε μεγάλο βαθμό οπίσθια φωτισμένη, που σημαίνει ότι η πλευρά που σας κοιτάζει είναι στη σκιά ενώ οι άκρες καίγονται. Επιπλέον, μια ομπρέλα είναι ένα ημιδιαφανές έγχρωμο φίλτρο που κρατιέται ακριβώς πάνω της, οπότε ρίχνει χρώμα προς τα κάτω στο κεφάλι και τους ώμους της. Αν τα κάνετε όλα αυτά λάθος, διαβάζεται ως ένα κομμένο και κολλημένο σε τοπίο.
Δείτε πώς αντιμετωπίζονται οι δύο ζώνες. Το φόρεμα δεν είναι γκρι, είναι γεμάτο μπλε, λιλά και ανοιχτό πράσινο που παίρνει από τον ουρανό και το γρασίδι γύρω του. Οι φωτισμένες άκρες μπαίνουν με λίγες αποφασιστικές πινελιές. Όπου το φως περνά μέσα από την ομπρέλα, ρίχνει μια έγχρωμη απόχρωση πάνω της, και αυτή η μοναδική σχέση είναι που συγκολλά τη φιγούρα με τον αέρα γύρω της.
Τι να κοιτάξετε
- Ο ορίζοντας, ή μάλλον η απουσία του. Βρίσκεται τόσο χαμηλά, ή τόσο έξω από το κάδρο, που δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου τοπίο. Αυτή είναι μια φιγούρα στον ουρανό.
- Το γρασίδι στη βάση. Οι πινελιές ανεβαίνουν προς τα πάνω και ελαφρώς διαγώνια, ακολουθώντας τον αέρα, και γίνονται πιο μακριές και πιο χαλαρές κοντά στην κάτω άκρη. Αυτή η κατευθυντική πινελιά είναι που κάνει τον αέρα στην εικόνα να κινείται.
- Το κασκόλ ή το πέπλο. Ακολουθήστε όποιο κομμάτι υφάσματος πιάνει ο αέρας. Είναι το ταχύμετρο της εικόνας, και σας λέει ότι η μέρα δεν ήταν ήρεμη.
- Η κάτω πλευρά της ομπρέλας. Είναι το μόνο σημείο όπου επιτρέπεται ένα έντονο τοπικό χρώμα, και λειτουργεί ως καπάκι πάνω από ολόκληρη τη φιγούρα.
- Το κάτω μέρος του φορέματος στο γρασίδι. Η άκρη διαλύεται εκεί, και η φιγούρα φαίνεται να βγαίνει από την όχθη παρά να στέκεται πάνω της.
Στη συνέχεια, κάντε τρία βήματα πίσω και κοιτάξτε ολόκληρο το περίγραμμα με μία ματιά. Από απόσταση γίνεται ένα ενιαίο κομψό σχήμα, μια διαγώνιος από την ομπρέλα μέχρι το γρασίδι, που γέρνει ελαφρώς προς τον καιρό.
Πού ανήκει μια φιγούρα σε έναν τοίχο
Ένα τοπίο δίνει σε ένα δωμάτιο μια θέα. Μια φιγούρα δίνει σε ένα δωμάτιο ένα άτομο, και αυτό είναι ένα διαφορετικό είδος απόφασης. Μόλις αυτό κρεμαστεί κάπου, ο χώρος καταλαμβάνεται. Δωμάτια που νιώθουν λίγο άδεια, ένας διάδρομος, ένα κλιμακοστάσιο, ένας τοίχος υπνοδωματίου, επωφελούνται τεράστια από αυτό, γιατί το μάτι έχει τώρα κάποιον στο σπίτι.
Η διάταξη είναι κάθετη, οπότε ανήκει εκεί όπου υπάρχει διαθέσιμος κατακόρυφος χώρος και όχι οριζόντιος. Μεταξύ δύο θυρών, σε μια επιφάνεια τζακιού, δίπλα σε ένα ψηλό παράθυρο, στη στροφή μιας σκάλας όπου κοιτάτε προς τα πάνω. Το τελευταίο είναι το καλύτερο απ’ όλα, γιατί αναδημιουργεί τη χαμηλή οπτική γωνία στην οποία βασίστηκε ο πίνακας. Κρεμάστε το ελαφρώς ψηλά, ώστε να κοιτάτε τη φιγούρα όπως προορίζει η εικόνα, παρά να τη συναντάτε στο ύψος των ματιών όπως ένα πορτρέτο.
Η παλέτα του είναι απαλή, δροσερή και φωτεινή, κυρίως μπλε του ουρανού, ανοιχτά πράσινα και υπόλευκα, οπότε δουλεύει με χρώμα χωρίς να συγκρούεται και με λευκό χωρίς να εξαφανίζεται. Κρατήστε τον φωτισμό ομοιόμορφο. Ένα σκληρό κατευθυντικό φως θα ισοπεδώσει τη μοντελοποίηση του φορέματος και θα κάνει το πρόσωπο να διαβάζεται ως μουτζούρα παρά ως απόφαση. Με συνηθισμένο φως ημέρας και λίγη απόσταση, αυτό το αζωγράφιστο πρόσωπο κάνει αυτό που έκανε πάντα, δηλαδή να σας κάνει να κοιτάτε όλα τα άλλα για λίγο, και μετά να επιστρέψετε σε αυτό.
Περισσότερα από αυτή τη συλλογή
Φέρτε αυτόν τον πίνακα στο σπίτι
Επιλέξτε ένα χειροποίητο λάδι σε καμβά για αυθεντική πινελιά ή μια εκτύπωση αρχειακού καμβά για καθαρή εικόνα μουσείου. Κάθε μέγεθος διατηρεί τις αρχικές αναλογίες.
Δείτε το έργο & τις επιλογές
Περαιτέρω ανάγνωση
Επαληθεύστε το πρωτότυπο στο Department of Paintings of the Louvre αρχείο συλλογής και συνεχίστε με τα σχετικά έργα στον κατάλογο.