Άμπωτη στο Πουρβίλ: Ζωγραφίζοντας ένα Τοπίο που η Θάλασσα ήταν Έτοιμη να Πάρει Πίσω
Όταν η θάλασσα υποχωρεί στο Πουρβίλ, παίρνει μαζί της το νερό πολύ μακριά και αφήνει πίσω κάτι που δεν είναι ούτε στεριά ούτε θάλασσα. Η υγρή άμμος κρατά τον ουρανό σαν κακός καθρέφτης. Οι βραχώδεις προεξοχές αναδύονται μαύρες από φύκια, τόσο γλιστερές που μπορούν να σε ρίξουν κάτω με δύναμη. Οι λιμνούλες κάθονται στα κοίλα αντανακλώντας τα σύννεφα. Ο αέρας μυρίζει αλάτι και ιώδιο και κάτι ελαφρώς σάπιο, και όλο αυτό έχει ένα χρονόμετρο πάνω του, γιατί σε λίγες ώρες η θάλασσα θα επιστρέψει και θα πάρει ολόκληρο το τοπίο πάλι.
Το 1882, ένας ζωγράφος στις αρχές των σαράντα του στεκόταν σε εκείνο το τοπίο με τον καμβά του ζυγισμένο για να αντισταθεί στον άνεμο, δουλεύοντας πιο γρήγορα από όσο ήθελε.
Τα χρόνια της εκστρατείας
Οι αρχές της δεκαετίας του 1880 πέρασαν δουλεύοντας αυτή την ακτή σε μεγάλες περιόδους: Πουρβίλ, Βαρενζβίλ, Διέππη, γκρεμοί και παραλίες και η θάλασσα από κάτω τους. Αυτά δεν ήταν διακοπές σχεδίασης. Έπαιρνε κατάλυμα, έβγαινε καθημερινά, δούλευε πολλούς καμβάδες ταυτόχρονα και έμενε μέχρι ο καιρός να του είχε δώσει αυτό για το οποίο ήρθε ή να είχε αρνηθεί τόσο ολοκληρωτικά που να μην υπάρχει τίποτα άλλο παρά να φύγει.
Οι συνθήκες ήταν πραγματικά εχθρικές. Ο άνεμος σε ένα εκτεθειμένο ακρωτήρι μπορεί να πάρει έναν καμβά από τα χέρια σου και να μετατρέψει το καβαλέτο σε πανί. Οι συνήθεις άμυνες είναι χονδροειδείς και αποτελεσματικές: πέτρες ή βαριά σακιά κρεμασμένα στο καβαλέτο, ο καμβάς δεμένος, το ίδιο σου το σώμα χρησιμοποιείται ως ανεμοφράκτης. Η βροχή φτάνει από τη θάλασσα σχεδόν χωρίς προειδοποίηση και μπορεί να τελειώσει μια συνεδρία σε ενενήντα δευτερόλεπτα. Ο θαλάσσιος αφρός μεταφέρει αλάτι πάνω στη φρέσκια μπογιά. Το κρύο κάνει τα δάχτυλα ανόητα.
Στη συνέχεια, υπάρχει η ιδιαίτερη σκληρότητα της δουλειάς με την παλίρροια. Η άμπωτη σου δίνει ένα θέμα που υπάρχει για λίγες ώρες και μετά διαλύεται. Έλα αύριο και το χαμηλό νερό θα είναι σε διαφορετική ώρα, με διαφορετικό φως, και η άμμος θα έχει ξαναγραφτεί από τη θάλασσα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μερικοί πίνακες μπορούσαν να προχωρήσουν μόνο σε ένα στενό παράθυρο λίγων ημερών, και αν ο ουρανός ήταν λάθος εκείνες τις ημέρες, το παράθυρο έκλεινε.
Αυτός είναι ο λόγος που εβδομάδες δουλειάς μπορούσαν να καταλήξουν σε τίποτα. Είναι επίσης ο λόγος που ένας παράκτιος πίνακας από αυτά τα χρόνια, όταν λειτουργεί, έχει μια τόσο παράξενη φόρτιση επείγοντος μέσα του. Ο άνθρωπος που τον δημιουργούσε ήξερε ακριβώς πόσα λεπτά είχε.
Αξίζει να είμαστε ειλικρινείς για το ποσοστό αποτυχίας σε μια τέτοια εκστρατεία, γιατί κανείς δεν κρεμάει τις αποτυχίες. Μια περίοδος εβδομάδων σε εκείνη την ακτή μπορεί να παράγει μια χούφτα καμβάδες που στέκονται, έναν μεγαλύτερο αριθμό που ξεκίνησαν και δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, και αρκετό χρόνο να κάθεσαι μέσα βλέποντας τη βροχή να ανεβαίνει στη Μάγχη. Οι πίνακες που επιβιώνουν από αυτά τα χρόνια είναι η επιτυχημένη μειονότητα μιας πολύ μεγαλύτερης, πολύ πιο απογοητευτικής προσπάθειας. Το να το γνωρίζεις αυτό αλλάζει το πώς βλέπεις έναν ολοκληρωμένο παράκτιο πίνακα. Δεν είναι καταγραφή ενός ευχάριστου πρωινού. Είναι το ένα πρωί στα δέκα που συμπεριφέρθηκε σωστά.
Η εικόνα που αφήνει το νερό πίσω
Αυτό που τον τράβηξε στην άμπωτη δεν ήταν η παραλία ως τόπος αλλά ως επιφάνεια. Όταν η θάλασσα αποσύρεται, η άμμος που αφήνει είναι υγρή, και η υγρή άμμος είναι ένα από τα πιο παράξενα οπτικά αντικείμενα στη φύση. Είναι περίπου οριζόντια και ελαφρώς ανακλαστική, οπότε δανείζεται το χρώμα του ουρανού και το επιστρέφει ελαφρώς πιο σκούρο και ελαφρώς πιο ζεστό, και αλλάζει δευτερόλεπτο με το δευτερόλεπτο καθώς το στρώμα του νερού στραγγίζει.
Γι’ αυτό μεγάλο μέρος αυτού του καμβά είναι αφιερωμένο στο προσκήνιο. Κοίτα πόσο ψηλά στον πίνακα εκτείνεται η υγρή άμμος και πόσο λίγος χώρος δίνεται στη θάλασσα. Το ονομαστικό θέμα, η θάλασσα, είναι μια λωρίδα. Το πραγματικό θέμα, το έδαφος που έχει εγκαταλείψει η θάλασσα, καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του χώρου.
Η σύνθεση λειτουργεί με ζώνες, και η απόλαυση της εικόνας βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό στο πώς αυτές οι ζώνες τοποθετούνται η μία απέναντι στην άλλη. Ουρανός, μετά θάλασσα, μετά η πιο σκούρα γραμμή από φύκια και εκτεθειμένο βράχο, μετά η χλωμή αντανακλαστική άμμος, μετά η πιο χοντρή ξηρή άμμος κοντά σε εσένα. Κάθε μία έχει τη δική της αξία και το δικό της είδος πινελιάς, και καμία δεν χωρίζεται από τη γειτονική της με μια σχεδιασμένη γραμμή.
Τι να προσέξεις
Ξεκίνα βρίσκοντας το πιο υγρό σημείο. Συνήθως είναι το πιο φωτεινό και το πιο ουρανόχρωμο μέρος ολόκληρης της παραλίας, και θα περιέχει μπλε και ανοιχτά μοβ που δεν έχουν δουλειά στην άμμο. Μετά βρες το πιο ξηρό, κοντά στην κάτω άκρη, και δες πόσο πιο ζεστό και πιο κοκκώδες είναι, ζωγραφισμένο με μια πιο στεγνή, πιο τριχτή πινελιά.
Τώρα κοίτα την κατεύθυνση των σημαδιών. Στη θάλασσα τρέχουν οριζόντια. Στην υγρή άμμο επίσης τρέχουν οριζόντια, αλλά πιο μακριά και πιο λεπτά, έτσι ώστε η επιπεδότητα να τονίζεται. Στα βράχια γίνονται κοντά και κοφτά και πάνε σε πολλές κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Το μάτι σου διαβάζει την υφή σχεδόν εξ ολοκλήρου από αυτές τις αλλαγές κατεύθυνσης, χωρίς να έχει σχεδιαστεί ούτε μία άκρη.
Ψάξε για τις φιγούρες μετά. Συνήθως υπάρχουν λίγες, μικρές, σκοτεινές, σκυμμένες, μαζεύοντας κάτι από τα βράχια. Δεν είναι διακόσμηση και δεν είναι τουρίστες. Μια παλιρροιακή υφαλοκρηπίδα είναι πηγή τροφής, και η παρουσία ανθρώπων που δουλεύουν εκεί σου λέει για τι χρησίμευε αυτή η παραλία. Δίνουν επίσης στο χώρο την κλίμακα του. Κάλυψέ τους και ο πίνακας χάνει αρκετές εκατοντάδες μέτρα βάθους.
Μετά βρες τον ορίζοντα και έλεγξέ τον σε σχέση με την κορυφή του γκρεμού ή το κάδρο. Βρίσκεται ψηλά, που είναι αυτό που σπρώχνει την παραλία προς εσένα και κάνει το προσκήνιο κυρίαρχο. Ένας χαμηλός ορίζοντας θα σου είχε δώσει μια εικόνα ουρανού. Ένας ψηλός σου δίνει μια εικόνα εδάφους, και αυτή είναι σίγουρα μια εικόνα εδάφους.
Τέλος, κοίτα το χρώμα του νερού εκεί που συναντά την άμμο. Αυτή η μετάβαση είναι όπου ο πίνακας αποδεικνύει την αξία του. Αν γίνει άσχημα, η θάλασσα κάθεται πάνω στην παραλία σαν λωρίδα χαρτιού. Αν γίνει καλά, και εδώ έχει γίνει καλά, το νερό αραιώνει, χάνει το δικό του χρώμα, και γίνεται η άμμος που φαίνεται μέσα από μισή ίντσα κινούμενου υγρού.
Πώς συμπεριφέρεται στο σπίτι
Οι οριζόντιες συνθέσεις σε ζώνες είναι οι πιο εύκολοι πίνακες για να ζήσεις μαζί τους, γιατί το μάτι κινείται πάνω τους παρά μέσα τους, και αυτή η πλευρική κίνηση είναι ξεκούραστη. Αυτός είναι ένας πίνακας που μπορείς να έχεις σε ένα δωμάτιο που χρησιμοποιείς καθημερινά χωρίς ποτέ να νιώθεις ότι σε απευθύνεται.
Η παλέτα είναι δροσερή, άμμος και σχιστόλιθος και ένα σιωπηλό πράσινο-μπλε, χωρίς καμία έντονη προφορά πουθενά. Αυτό το καθιστά φυσική επιλογή για δωμάτια με λευκούς ή ανοιχτούς γκρι τοίχους, και καλό γείτονα για άλλους πίνακες, γιατί δεν θα κυριαρχήσει σε μια ομάδα. Αν χτίζεις έναν τοίχο με πολλά έργα, αυτό είναι το κομμάτι που συγκρατεί τα άλλα μαζί.
Κρέμασέ το στο ύψος των ματιών ή λίγο πιο κάτω και δώσε του έναν φαρδύ, ήσυχο χώρο. Επειδή η σύνθεση χτίζεται σε οριζόντιες γραμμές, τεντώνει οπτικά τον τοίχο, που μπορεί να είναι χρήσιμο σε ένα στενό δωμάτιο. Πάνω από ένα χαμηλό κομμό ή ένα κρεβάτι θα κάνει τον τοίχο να δείχνει πιο φαρδύς από ό,τι είναι.
Είναι επίσης ένας καλός πίνακας για το φως της ημέρας παρά για το φως της λάμπας. Το δροσερό τεχνητό φως κρατά τα μπλε του τίμια, ενώ οι πολύ ζεστοί λαμπτήρες θα τραβήξουν την άμμο προς το κίτρινο και θα χάσουν την υγρασία. Βάλτο κάπου με ένα πραγματικό παράθυρο κοντά και ο πίνακας θα κάνει αυτό που φτιάχτηκε να κάνει, δηλαδή να σε κάνει να προσέξεις πόσο από το φως του απογεύματος σου επιστρέφεται από το έδαφος.
Περισσότερα από αυτή τη συλλογή
Φέρτε αυτόν τον πίνακα στο σπίτι
Επιλέξτε ένα χειροποίητο λάδι σε καμβά για αυθεντική πινελιά ή μια εκτύπωση αρχειακού καμβά για καθαρή εικόνα μουσείου. Κάθε μέγεθος διατηρεί τις αρχικές αναλογίες.
Δείτε το έργο & τις επιλογές
Περαιτέρω ανάγνωση
Επαληθεύστε το πρωτότυπο στο Cleveland Museum of Art αρχείο συλλογής και συνεχίστε με τα σχετικά έργα στον κατάλογο.